Ζάιλερ

Από Musipedia

Ανδρέας (Seiler Andreas. Αθήνα, 1830 ή 1834 - 29.5.1903). Μουσικός και αρχιμουσικός μπάντας, αξιόλογη μουσική προσωπικότητα στην Αθήνα του 19ου αι. (σε πάμπολλες πηγές-παλιές και καινούργιες- αναφέρεται λανθασμένα ως «Σάιλερ»). Ήταν γιος του Φραντς Ζάιλερ. Κατατάχτηκε στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής μουσικός 1ης τάξεως (8.5.1858), ενώ είχε προϋπηρετήσει επί 4 χρόνια στο Πυροβολικό. Την 1η Απριλίου 1862 έγινε ανθυπασπιστής. To 1865 στάλθηκε από το Υπουργείο Στρατιωτικών στη Λευκάδα (με μερικούς ακόμα μουσικούς) για να σχηματίσει τη Στρατιωτική Μουσική της εκεί Φρουράς (που στρατωνιζόταν στο φρούριο). Τότε η "Φιλαρμονική Εταιρεία" Λευκάδος (που βρισκόταν χωρίς αρχιμουσικό) τον προσέλαβε για να την αναδιοργανώσει. Όμως εκείνος συμπεριφέρθηκε αντισυμβατικά (όπως προηγουμένως ο Μέργιανος) και ξεμυάλισε τους καλύτερους εκτελεστές της Φιλαρμονικής, πείθοντάς τους να καταταγούν στη Στρατιωτική Μουσική με εξαιρετικά δυσμενείς συνέπειες για τη Λευκάδα και τη Φιλαρμονική της. Τον Αύγουστο του 1878 του απενεμήθη από το Ελληνικό Κράτος ο Αργυρούς Σταυρός του Σωτήρος, στις 23.5.1882: το ιταλικό παράσημο των Ιπποτών του Στέμματος και στις 23.11.1884: το ρωσικό παράσημο του Αγίου Στανισλάου (γ' τάξεως). Το 1885 ανέλαβε τη διεύθυνση της τότε νεοϊδρυμένης "Φιλαρμονικής Εταιρείας Αθηνών". Στις 21.1.1886 έγινε ανθυπολοχαγός αρχιμουσικός. Το 1896 ήταν δ/ντής της Φιλαρμονικής Πειραιώς. Πήρε μέρος στον Πόλεμο του 1897 και παρασημοφορήθηκε. Στις 17.2.1895 έγινε υπολοχαγός αρχιμουσικός, στις 14.4.1898: λοχαγός Β' τάξεως και στις 30.12.1898: λοχαγός Α' τάξεως. Συνέθεσε διάφορα έργα, όπως: πολυάριθμα εμβατήρια για πιάνο, χαριτωμένα τραγούδια με συνοδεία πιάνου, βαλς, πόλκες, μαζούρκες, καντρίλιες, κ.o.κ. Εναρμόνισε ελληνικούς χορούς και ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τα ελλ. δημοτικά τραγούδια, μελοποιώντας ικανό αριθμό τους. Πολλά από τα προαναφερθέντα έργα του εκδόθηκαν. Ο ίδιος μετέγραψε όλες σχεδόν τις συνθέσεις του για μπάντα (αναφέρουμε τα εμβατήρια «Πριγκηψ Νικόλαος», «Un Saluto», κ.λπ.). Όμως αυτές, μένοντας χειρόγραφες, διασκορπίστηκαν και χάθηκαν. Όταν πέθανε, εγκατέλειψε, εκτός από τις συνθέσεις του και τεράστιο αριθμό ποικίλων ενοργανώσεων για μπάντα. Ο Σπ. Μπεκατώρος ("Στοιχειώδης Θεωρία της Ευρωπαϊκής Μουσικής") γράφει ότι ο Ζάιλερ σπούδασε μουσική στην Κέρκυρα (το συμπεραίνει και από το έντυπο βαλς του Ζάιλερ: "Corfù e non più"), υπογραμμίζοντας ότι: "μέγας ὀφείλεται τῷ μεταστάντι Ζάιλερ ἔπαινος, διὰ τὰς ὑπερανθρώπους προσπαθείας ἄς κατέβαλεν ἐπὶ σειρᾷ ἐτῶν, ὄπως διαμορφώσῃ συστηματικῶς τὴν ὑπ' αὐτὸν στρατιωτικὴν μουσικήν". Εκτός από τα προαναφερμένα έργα του, έγραψε κωμειδύλλια και μελοδράματα (προσαρμογές μουσικής), ορισμένα από τα οποία παρουσιάστηκαν από το "Β' Ελληνικό Μελόδραμα" το 1889 ("Αρχοντοχωριάτης", "Μυλωνάδες", κ.λπ.). Έγραψε επίσης τη μουσική στο περίφημο κωμειδύλλιο του Δ.Κορομηλά "Η Τύχη της Μαρούλας" (αλλά και στα "Ο γάμος της Ζαμπέτας", "Ο μύλος της Έριδος" του Ν.Ι. Λάσκαρη, 1892) και υπήρξε μόνιμος συνεργάτης των ελληνικών θιάσων, ακόμα και σε αρχαίες τραγωδίες. Με τον Λ. Σπινέλλη έγραψε μουσική για την επιθεώρηση "Έπεσε" του Ν. Κοτσελόπουλου. Στα έργα του ανήκουν: το στρατιωτικό "Εγερτήριο", η στρατιωτική "Αποχώρηση", η "Ολυμπιακή πανήγυρις", αλλά και το πασίγνωστο "Μαύρ' είν' η νύχτα στα βουνά" (το οποίο ασφαλώς δεν είναι σύνθεση του Zάιλερ, αλλά έχει προσαρμοσμένη τη μουσική ενός βαυαρικού εμβατηρίου στο ποίημα του Αλ. Ραγκαβή "Ο Κλέφτης"). Έργο του Zάιλερ φαίνεται ότι είναι και το πάνδημο τραγούδι "Μπάρμπα Γιάννης κανατάς" (η πατρότητα του οποίου διεκδικήθηκε με αρκετή αληθοφάνεια και από τον τενόρο Π. Επιτροπάκη). Άλλο γνωστό τραγούδι του: «Το καναρινάκι», κ.λπ.

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001