Κοτοπούλη Μαρίκα

Από Musipedia

(1888-1954). Η κορυφαία ηθοποιός της προπολεμικής Εποχής, ασχολήθηκε και με το μουσικό θέατρο. άλλωστε, η πρώτη Ελλ. Επιθεώρηση, το "Λίγο απ' όλα" (κείμενα Μίκιου Λάμπρου-μουσική Ι. Καίσαρη) που παίχτηκε απ' τον Θίασο Κοτοπούλη (πρεμιέρα, 30.8.1894) σηματοδοτεί και το θεατρικό ντεμπούτο της μικρής Μαρίκας. Κατόπιν, χρειάστηκαν 12 ολόκληρα χρόνια για να γνωρίσει το νέο θεατρικό είδος τη "χρυσή εποχή" του με τα "[[Παναθήναια|Παναθήναια]]" του 1907 (των Μπ. Άννινου-Γ. Τσοκόπουλου: βλ και για τους 2 στο λήμμα Τσοκόπουλος Γ.) και τον "Κινηματογράφο" (του Πολ. Δημητρακόπουλου). Οι 3 αυτοί ταλαντούχοι "επιθεωρησιογράφοι" καθιέρωσαν από τότε τα ετήσια καλοκαιρινά «Παναθήναια» με συμμετοχή των δημοφιλέστερων ηθοποιών της Εποχής, αλλά και της διάσημης πλέον Μαρίκας (που θριάμβευσε με το σατιρικό τραγούδι "Είμαι η νέα γυναίκα"). Στη διάρκεια της 10ετούς σταδιοδρομίας της στο μουσικό θέατρο, η μεγάλη κατοπινή τραγωδός «κρεάρησε» ορισμένους επιθεωρησιακούς τύπους που έμειναν αξέχαστοι: τη «Γκέισσα» και τη «Νέα γυναίκα» (το 1908), το «Παράρτημα» (το 1909), τον «Απαλλαγέντα» (το 1910), τη «Μηχανική κούκλα» και τον «Απάχη» (το 1911), τη «Μαριορή», τον «Μπιμπή», την «Επιστρατεία», την «Αγγλίδα δημοσιογράφο» και την «Αλβανία» (το 1913), το «Αλεκάκι» (το 1915), τη «Μενιδιάτισσα» (το 1916)...<Το μυστικό της μεγάλης επιτυχίας της στη μουσική σκηνή --γράφει ο Θόδωρος Χατζηπανταζής στον Α΄ τόμο,σελ. 178, του 3τομου έργου «Η Αθηναϊκή Επιθεώρηση», στις Εκδόσεις «Ερμής»-- δεν ήταν βέβαια, η αμφίβολη μελωδικότητα της φωνής της, αλλά η ανεξάντλητη εκφραστικότητά της και η ακαταπίεστη νευρική ενεργητικότητά της που τη βοηθούσαν να παίζει, να χορεύει και να τραγουδά με μια ολόψυχη συμμετοχή που συνάρπαζε το κοινό. Όπως είχε πει ο Σακελλαρίδης, μπορεί να μην ήταν η «μουσικότερη» τραγουδίστρια της Επιθεώρησης, ήταν όμως η «πιο ψυχωμένη». Με τη μόνιμη συνεργασία των δύο δίδυμων αδελφών της, Χρυσούλας Μυράτ και Φωτεινής Λούη, και με την πολύτιμη βοήθεια του γαμπρού της Μήτσου Μυράτ, είχε σχηματίσει ένα επιθεωρησιακό επιτελείο, του οποίου τις ετήσιες εξορμήσεις στο θέατρο της Ομόνοιας δύσκολα μπορούσαν να συναγωνιστούν άλλα συγκροτήματα [....]. Πέρα από τους πέντε ώς εφτά ρόλους που επωμιζόταν σε κάθε επιθεώρηση, αναλάβαινε προσωπικά και την ευθύνη της σκηνοθεσίας και γενικά της όλης οργάνωσης της παράστασης. Έπαιρνε πρωτοβουλίες για την προσθήκη ή την αφαίρεση σκηνών και επηρέαζε τη διαμόρφωση του τελικού συνόλου το ίδιο αποφασιστικά με τους συγγραφείς. Άσκησε τόσο σοβαρή επίδραση πάνω στην Αθηναϊκή Επιθεώρηση στα πρώτα της βήματα, που η ατομική της συμβολή σ’ αυτήν μπορεί να συγκριθεί μονάχα με την ατομική συμβολή του Πολύβιου Δημητρακόπουλου και του Θεόφραστου Σακελλαρίδη>. Το 1917 η Κοτοπούλη αποσύρθηκε από το μουσικό θέατρο, όμως ο θίασός της συνέχισε να «ανεβάζει» επιθεωρήσεις. Τέλος, η μετά από 23 χρόνια επανεμφάνισή της στην Επιθεώρηση (το 1940) πρέπει να κριθεί από συναισθηματική και μόνο οπτική γωνία.

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001