Αργυριάδης Δημήτριος

Από Musipedia

(Αίγιο 1884) : διακεκριμένος μουσικός (βιολιστής, κορνίστας) και αρχιμουσικός Φιλαρμονικών, μαθητής του Άντλουβιτς (στη Φιλαρμονική "Ευτέρπη" Αιγίου). Το 1906 αφυπηρέτησε του Ναυτικού (ήταν εθελοντής υπαξιωμάτικός της Μουσικής) και ανέλαβε αρχιμουσικός στη Φιλαρμονική Ναυπλίου (διαδεχόμενος τον Ισπανό Orpi). Όμως εκεί η Μπάντα ήταν σε διάλυση και τότε πήγε στον Πύργο, ως βοηθός του αρχιμουσικού Ιωάννη Παρίδη (πατέρα του διακεκριμένου μαέστρου Ανδρέα Παρίδη). Κατόπιν πήγε στην Αίγυπτο, ως βοηθός του Ποργκιέζι (του διευθυντή της Μπάντας της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας). Εκεί λόγω του κλίματος αρρώστησε, κι έτσι στο τέλος του 1906 επανήλθε στο Αίγιο, όπου ίδρυσε Σχολή εγχόρδων και κατάρτισε Μαντολινάτα από μαθητές και επαγγελματίες, υπό την ακόλουθη σύνθεσή : φλάουτο : Σωτήριος Σταυρουλόπουλος (δήμαρχος). μαντολίνα : Ιω. Ζαγκλίφας, Αθαν. Παπαθεοδώρου, Μεντζέλος Μεντζελόπουλος, Γ. Σακκαλής, Γεώργιος Ν. Φαραζουλής, Δημ. Κουγεβετόπουλος, Γ. Καλαντζόπουλος, Κ. Σπανός (ή Μονοκρούσος), Ιω. Αρβανίτης, Φαίδων Πολυμερόπουλος, Παν. Μητσόπουλος, Τάκης και Αλέκος Δεσυνιώτης. μαντόλες : Σπ. Κατσιρόπουλος, Θεοδ. Καζαντζής, Κρίτων Πολυμερόπουλος, Κ.Λ. Αλεξανδρόπουλος, Άγγελος Ζαγκλίφας. κιθάρες : Αλέξιος Βασιλόπουλος (κθηγητής), Μιχ. Βάβαλης, Σπ. Χρυσανθακόπουλος, Γεωργ. Νικολόπουλος, Μένιος Κυδώνης, Μανώλης Ματθίας. Μέ αυτή τη Μαντολινάτα έδωσε πολλές και ποιοτικές συναυλίες. Επίσης (με συγκατάνευση του Εμμ. Βολονάκη, γυμνασιάρχη Αιγίου και μετέπειτα καθηγητή στο Παν/μιο Αθηνών) δίδαξε μουσική στις ανώτερες τάξεις του Γυμνασίου (τότε η Μουσική δεν είχε ακόμα εισαχθεί επίσημα στα σχολεία` κάτι που έγινε λίγο αργότερα επί πρωθυπουργίας Ελ. Βενιζέλου με ενέργειες και του Αργυριάδη). Το 1909 αναχωρεί από το Αίγιο (ως μουσικός ορχ. του ιταλικού μελοδραματικού θιάσου Castelano) με στόχο να περιοδεύσει στην Ελλάδα, την Ιταλία και το εξωτερικό. Όταν κατά το τέλος του 1909 ο θίασος τελειώνοντας την περιοδεία του στην Ελλάδα βρέθηκε στη Ζάκυνθο και ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για την Ιταλία, ο Αργυριάδης επισκέφθηκε το Αίγιο για να αποχαιρετήσει τους δικούς του. Τότε -ώ του θαύματος- αποδέχτηκε τις θερμές προτροπές του Πανάγου Παναγιωτόπουλου κι αποφάσισε να παραμείνει και να ασχοληθεί με την ανασύσταση της "[[Ευτέρπη|Ευτέρπης]]", της διαλυμένης Φιλαρμονικής Αιγίου. Όμως, ας δώσουμε το λόγο στον αυτόπτη Γ.Δ. Παναγόπουλο ("Ιστορία της Φιλαρμονικής Αιγίου", 1953,σελ. 33) : "Πράγματι δὲν διαψεύδει οὕτος τὰς ἐλπίδας τοῦ Διδασκάλου του Andlouvits, ἀλλὰ ἀντάξιος μαθητὴς αὐτοῦ ἐφαρμόζει ἐν πολλοῖς τὰς ἀρχὰς αὐτοῦ ἀκολουθῶν τὰ βήματά του. Ἐργατικὸς καὶ φιλόπονος, καθ΄ ὅ γέννημα καὶ θρέμμα τοῦ Αἰγίου καὶ τῆς Φιλαρμονικῆς, εἰργάσθη δραστηρίως καὶ παραγωγικῶς ἐπὶ 7 περίπου ἔτη. Κατ' ἀρχὴν ἐπικειμένης τῆς Πρωτοχρονιᾶς τοῦ 1910 ἀναλαμβάνει μόνος του τῇ βοηθείᾳ μόνον τῶν παλαιῶν συμμαθητῶν του Ἰωάν. Ἀσημακοπούλου καὶ Νικ. Ζεβεδαίου τὴν ἐπιδιόρθωσιν μερικῶν ὀργάνων, ἅτινα ὅλα ἐντὸς ξυλίνων βαρελίων...εἶχον ἐναποτεθῆ κακεῖν κακῶς εἰς τὸ ὑπόγειον...τοῦ σήμερον 4ου Δημοτικοῦ Σχολείου, ἀποτέλεσμα καὶ αὐτὸ ὡς γνωστὸν τῆς μὴ ὑπάρξεως ἰδιοκτήτου Στέγης τῆς Φιλαρμονικῆς. Συγκεντρώνει μερικοὺς συμμαθητὰς του τῆς παλιᾶς Φιλαρμονικῆς, μεταξὺ τῶν ὁποίων τοὺς Τρ. Καρδαρᾶν (κορνέτα), Νικ. Τσαγκάρην ἤ Ζεβεδαῖον (κλαρίνο), Ἀργ. Παναγιωτόπουλον ἤ Χιώνην (κλαρίνο) Π. Παντελόπουλον (εὐφώνιο), Β. Χατζόπουλον ή Κεραμιδάν (τρομπόνι), Ι. Μπιναρδόπουλον (αλτικόρνο), Χρ. Μπιναρδόπουλον (τζένις), Γεώργιον Νικολακόπουλον ἤ Καπάκην (μπάσο), Τάκην Βλεφαρόπουλον (γκραν κάσα), Ιωάννην Ασημακόπουλον ἤ Ρολογάν (πιάτα) καὶ Ἰωάν. Εὐαγγελίου (ταμποῦρο), συγγράφει τὸ Μαρς "Εὐτέρπη", ἑτοιμάζει τὶς σχετικὲς πάρτες καὶ ξημερώνεται ἡ Μπαντίνα αὕτη τὴν 1ην Ιανουαρίου 1910 παιανίζουσα τὸ Ἐωθινόν ἀνὰ τὴν πόλιν τὰ χαράματα, πρὸς μεγάλην χαράν καὶ ἐνθουσιασμὸν ἀλλὰ καὶ ἔκπληξιν τῶν Αἰγιέων. Ἅμα τῇ ἡμέρᾳ ὁ ἐκ τοῦ προχείρου καταρτισθεὶς αὐτὸς ὅμιλος ἀκολουθούμενος ἀπὸ ἐπίσης ἐκ τοῦ προχείρου σχηματισθεῖσαν Ἐπιτροπὴν μὲ ἐπικεφαλῆς πάλιν τὸν ἀείμνηστον καὶ ἀεικίνητον Πανάγον καὶ τοὺς Τάκην Σταματόπουλον. Γ. Βλαχόπουλον, Ι. Ζαγκλίφαν, Ἐπ. Χαραλάμπην, Λ. Καραπιπέρην και Ἁθ. Παπαθεοδώρου, κ.ά. περιῆλθεν τὴν πόλιν τοῦ Αἰγίου παίζων τὰ κάλανδα καὶ το εμβατήριον "Εὐτέρπη" τοῦ Ἀργυριάδη, ἡ δὲ Ἐπιτροπὴ συνέλεξεν σεβαστὸν ποσὸν διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὑπὲρ τῆς ἀνασυστάσεως τῆς Φιλαρμονικῆς διατεθέν.Ἀναφέρεται δὲ καὶ τὸ ἑξῆς περιστατικὸν ἀποδεικνύον τὸ φιλόμουσον αἴσθημα τῶν τότε Αἰγιέων, ὅτι εἰς τὴν συνοικίαν Ταξιαρχῶν μία φτωχὴ γυναῖκα μὴ ἔχουσα ἄλλο τι νὰ προσφέρη, προσέφερεν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν μίαν δραχμὴν ἀσημένιαν καὶ ἕνα κομμάτι χαλκοῦ προσθέσασα ἐν συγκινήσει "...παιδάκι μου νὰ δῶ μἄτα τὴ μουσικὴ μας νὰ γίνη κι' ἄς πεθάνω...". Ο Αργυριάδης παρέμεινε στην "Ευτέρπη" ώς το 1917 (στρατεύθηκε από το τέλος του 1912 ώς τον Αύγουστο του 1913), οπότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έκανε ανώτερα μαθήματα με τους Λαυράγκα, Καλομοίρη και Μπούτνικοφ. Κατόπιν ανέλαβε τη Φιλαρμονική τηςΚαλαμάτας, όπου εργάστηκε επίσης εξαιρετικά ευδόκιμα. Το 1925 ανέλαβε και πάλι για λίγο όμως διάστημα την "Ευτέρπη" Αιγίου (τον διαδέχτηκε ο μαθητής του υπαρχιμουσικός Σπ. Χάμουζας). Το 1926 εκλέχτηκε Πρόεδρος του ΠΜΣ (με γραμματέα τον Αλ. Κολάση), αποτελώντας σημαντικό παράγοντα της ελλ. πρωτεύουσας. Το 1928 ανέλαβε τη διεύθυνση της Μπάντας της Near East Rilief στην Αθήνα και τότε του απενεμήθη Έπαινος. Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε καθηγητής μουσικής σε διάφορα γυμνάσια (σε Αθήνα,Καλαμάτα,Μέγαρα) ώς την επίζηλη θέση στην Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών. Το 1935 έγινε μέλος της ΕΕΜ, ενώ παράλληλα εξέδωσε το βιβλίο «Συλλογή σχολικών ασμάτων». Το 1949 συνέστησε στους παράγοντες του Αιγίου να προσλάβουν ως αρχιμουσικό τον Ελ. Μαυρομμάτη. Στους μαθητές του, οι Σπύρος Χάμουζας και Παν. Ζωιτσούδης (αρχιμουσικοί της Φιλαρμονικής Καλαβρύτων).

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001