Κατσούλης Βαγγέλης

Από Musipedia

(Αθήνα 1949). Πολυβραβευμένος και πολυγραφότατος σύγχρονος συνθέτης. Το έργο του (παρά τις κατά καιρούς σπονδές στον "μινιμαλισμό") ξεχωρίζει για ηχητική πολυχρωμία, για αίσθηση μορφικής ισορροπίας και για αμεσότητα συγκινησιακής προσέγγισης. Σπουδασε αρχικά στο Ωδείο Αθηνών και στη συνέχεια, στο Ελληνικό Ωδείο (πιάνο με τον Γιάννη Θ. Παπαδόπουλο και θεωρητικά με τον Γιάννη Α. Παπαϊωάννου). Γύρω στο 1970 πήγε στη Γερμανία για να σπουδάσει ιατρική, όμως η αγάπη του για τη μουσική υπερίσχυσε και τον οδήγησε στο Πανεπιστήμιο «Justus Liebig» του Γκήσσεν, όπου σπουδασε με τον Ντήτερ Βέρνιγκ (θεωρητικά και πιάνο). Η πρώτη δημόσια μουσική εμφάνισή του ήταν το 1975. Τον ίδιο χρόνο είχε συμμετοχή στην ομάδα Χατζιδάκι στο Γ' Πρόγραμμα. Το 1982 ίδρυσε συγκρότημα αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής. Το 1984 δημιούργησε ιδιωτικό στούντιο και το 1989 ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία "UΤΟΡΙΑ" (που έκλεισε το 1995). Συνιδρυτής και αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Συνθετών Ηλεκτρονικής Μουσικής (ΣΕΣΗΜ), μέλος της ΕΕΜ και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Μουσικής και Θεάματος. Έχει τιμηθεί με βραβείο του Διεθνούς Βήματος Συνθετών (Παρίσι 1978), του Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής ΙSCM 1979 και του American Foundation for Performance Arts 1981. Ένας ακόμα τομέας που ασχολήθηκε για πολλά χρόνια είναι η παραγωγή ραδιοφωνικών προγραμμάτων. Υπήρξε επίσης συνιδρυτής της Εταιρείας δίσκων «Utopia». Συνέθεσε αρκετά έργα συμφωνικής μουσικής, μουσικής δωματίου, φωνητικής μουσικής, ηλεκτρονικής και μικτής ηλεκτρονικής μουσικής, μουσικής για θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το ραδιοφωνo. Τα τελευταία χρόνια έχει προσαρμόσει την τεχνοτροπία του στα νέα ιδιώματα σύνθεσης, στη μουσική minimal και στην αυτοσχεδιαζόμενη jazz, χρησιμοποιώντας όχι μόνο ειδικευμένους για τα είδη αυτά εκτελεστές αλλά και φάσμα σύγχρονων τεχνολογικών μέσων. Από τα έργα του σταχυολογούμε τα εξής: "Terrortorium" (ηλεκτρ. μουσική, 1975), "Σεπτέτο αρ. 1" (1975), "Σονάτα για βιόλα και τσέλο" (1976), "Τρίο" (για όμποε, φαγκότο και πιάνο, 1977), "Perdendosi" (ηλεκτρ. μουσική, 1977), "5 κομμάτια για πιάνο" (1977-81), "Et exspecto" (για ορχ., 1978. Δόθηκε σε Α' εκτέλεση στις 29.1.1979 από την ΚΟΑ με μαέστρο τον Γ. Ιωαννίδη), "3 e'tudes compositioneles" (για 2 φαγκότα, 1978), "Τρίο" (για φλαούτο, κλαρινέτο και τσέλο, 1978) "Momentum" (για 2 πιάνα, 4 εκτελεστές κρουστών και μαγνητοταινία, 1979), "Σπουδή στην Αποκάλυψη" (για μικτή χορωδία, πιάνο, κρουστά και κοντραμπάσο, 1979), "Ρέκβιεμ" (για χορωδία "α καππέλλα", 1979), "16 Χάι-κου σε ποίηση Σεφέρη" (για αφηγητή και πιάνο, 1979), "Double Image" (για πιάνο και ορχ., 1980, αναθ. 1984. Δόθηκε σε Α' εκτέλεση στις 2.7.1984 από την ΚΟΑ με διευθυντή τον Θ. Αντωνίου), "Minimal Suite" (για 2 πιάνα ή ηλεκτρ. Keyboards και όργανα σόλο, 1982), "Ελεγεία για τον Bill Evans" (για πιάνο, 1982), "Η νύχτα" (ηλεκτρ. μουσική, 1983), "Six Verses for Wind Instruments" (1983, εκτελέστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη στις 17.3.1984 από το Συγκρότημα πνευστών «Νικόλαος Μάντζαρος»), "Everyday's Music" (για γυναικεία φωνή, σαξόφωνο άλτο, βιολί, βιμπράφωνο, μαρίμπα και 2 πιάνα, 1983-84), "Απόδραση" (κύκλος 7 κομματιών "τζαζ", 1984, εκτελέστηκε στο Φεστιβάλ αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής «Praxis ’84»), «Everyday’s music» («Kαθημερινή μουσική», για γυναικεία φωνή, σαξόφωνο άλτο, βιολί, βιμπράφωνο, μαρίμπα και 2 πιάνα. Εκτελέστηκε το 1986 στο Α΄ διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας), "This is Just to Say", "Φανταστικές εποχές" (για συνθεσάιζερ και ηλεκτρ. κιθάρα, 1985), "Ηλεκτρικοί δρόμοι" (ηλεκτρ. μουσική, 1985), "Οι Μεταμορφώσεις του πράσινου" (για συνθεσάιζερ, φλάουτο, κλαρινέτο, σαξόφωνο σοπράνο, σαξόφωνο άλτο, κιθάρα και ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρ, 1986), "Παράνοια" (ηλεκτρ. μουσική, 1986), "Through the Door into a Dream" (για σαξόφωνο σοπράνο, φλάουτο, βιολί, κιθάρα, μπάσο, κρουστά και συνθεσάιζερ, 1986), "5 Whispers" (για συνθεσάιζερ και διάφορα όργανα σόλο, 1986: of Secret Words, of Love, of Heavenly Wildness, of Darkness, of Immortality), "Σανχάρα" (συνθεσάιζερ, 1987), "Χαρούμενο τραγούδι" (σε ποίηση Γ. Υφαντή, για υψίφωνο, τενόρο, φλάουτο, κλαρινέτο μπάσο, βιμπράφωνο, κιθάρα, πιάνο και κοντραμπάσο, 1987), "Imago", "Αίνιγμα" και "The Slipping Beauty" (και τα τρία για συνθεσάιζερ, 1988), "Σπουδή σε 7/8" (για πιάνο, 1988, εκτελέστηκε από τον Άρη Γαρουφαλή), "On the way out" (για σύνολο "τζαζ", 1989), "Μουσική για εκθέσεις" (ηλεκτρ. μουσική, 1989), "Έκρηξη χαράς" (για συνθεσάιζερ, 1990), "Jasmin" (για σύνολο "τζαζ", 1990), "Minimal Vibration" (για συνθεσάιζερ, 1990), "Kind of Love" (για σύνολο "τζαζ", 1991), «Rebirth» (για μαγνητοταινία και ηλεκτρ. κιθάρα, 1991), "Σιένα" (παραγγελία του ΜΜΑ) και "Trust me" (και τα δύο για συνθεσάιζερ, 1991), «Ela Pamela Pame» (για σύνολο «τζαζ», 1993), "Stiletto Heals", "Απουσία", "Rumble Fish" (και τα τρία για σύνολο "τζαζ", 1994), "Το όνειρο της Νεφέλης" (για πιάνο 1994, αφιερωμένο στην κόρη του), «Έστιν ουν τραγωδία» (μουσική για το ομώνυμο «ντοκυμανταίρ», βραβείο μουσικής Φεστιβάλ Κιν/γράφου Θεσ/νίκης), «Alicanto» (από τον Μπόρχες, για 2 πιάνα, 1995), «Η αυτοκτονία της Ιοκάστης» (παραγγελία του ΜΜΑ σε χορογραφία της Λίας Μελετοπούλου, 1995), "Όταν η νύχτα" (για ενόργανο σύνολο και συνθεσάιζερ, 1995, παραγγελία ΜΜΑ), κ.λπ. Έχει επίσης γράψει: μουσική για το θέατρο («Βάκχες», «Ηλέκτρα», «Ο Άρντεν από το Φάβερσαμ «Ο Βυσσινόκηπος», κ.λπ.), μουσική για την τηλεόραση («Ο μυστικός κόσμος των πουλιών»--ΕΤ 2, «Το πήδημα του βατράχου»-ΕΤ 1, κ.λπ.). Στους δίσκους του (προσωπικοί και συμμετοχές): «Minimal Suite-Double Image» (1986, PRAXIS GM 1006 LP), «Keybord Music» (1987, MUSIC BOX 13019 LP), «The Slipping Beauty» (1988, UTOPIA 91120 LP), «Celephais-Through the door» (1989, ΕΡΤ 91133 LP), «Whispers of Immorality» (1990, UTOPIA 1005 LP), «Μεσ’ απ’ το σκοτάδι» (Κύκλος 12 κομματιών «τζαζ», 1997, LYRA 0624 CD). (Για περισσότερα στοιχεία, δες σε προγράμματα συναυλιών του ΜΜΑ και των Φεστιβάλ «Praxis»` επίσης, σε δισκογραφικές εκδόσεις της «Utopia» καθώς και σε σχετικό άρθρο του Θ. Ταμβάκου στην εφημερίδα «Νέοι Αγώνες Ηπείρου»-29.5.1996). ΔΕΣ «ΔΙΦΩΝΟ» αρ. 31, σελ. 148.

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001