Κούκος Περικλής
Από Musipedia
(Αθήνα 1960). Διακεκριμένος συνθέτης, πιανίστας και καθηγητής σύνθεσης. Aπό τις μεγαλύτερες μουσικές προσωπικότητες της Εποχής μας.
Πίνακας περιεχομένων |
[επεξεργασία] Σπουδές
Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο (πιάνο με τον Τώνη Γεωργίου και ανώτερα θεωρητικά με τον Δ. Δραγατάκη). Απεφοίτησε με Άριστα και διάκριση. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα σύνθεσης (με τον Γ.Α. Παπαϊωάννου) και πιάνου (με τον Walter Panhofer, στη Βιέννη). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (σύνθεση και διεύθυνση ορχ.) με τους Πωλ Πάτερσον και Κόλιν Μέττερς στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου (υποτροφίες Mosco Carner και Ιδρύματος "Ωνάση"), αποφοιτώντας το 1988 με Α' βραβείο, μεταπτυχιακό δίπλωμα σύνθεσης και ανώτατο δίπλωμα.
[επεξεργασία] Σταδιοδρομία
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Διεθνές Βήμα Συνθετών της UNESCO, στο Παρίσι (1987) και στο 1ο Συνέδριο Μουσικής του Διεθνούς Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (1987). Το 1989 ήταν ο Έλληνας εκπρόσωπος στις μουσικές ανταλλαγές της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ραδιοφωνιών. Επίσης ανακηρύχτηκε Hermes Fellow της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής του Λονδίνου για το έτος 1989-90. Το 1990 πάλι εξελέγη πρόεδρος του Συλλόγου "Μανώλης Καλομοίρης". Διετέλεσε μέλος ΔΣ στην EΕΜ (αντιπρόεδρος), έφορος στη "Στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων, μέλος της Ελληνικής Μουσικής Βιβλιοθήκης, του Συλλόγου "Τζίνα Μπαχάουερ", μέλος ΔΣ του ΕΣΣΥΜ. Έχει τιμηθεί από το Διεθνές Βήμα Συνθετών της Unesco, την Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοφωνιών, κ.λπ. Από το 1982-83 διδάσκει σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο, του οποίου είναι αναπληρωτής καλλιτεχνικός δ/ντής (όπου επίσης δίδαξε πιάνο κατά το διάστημα 1978-86, ενώ διδάσκει οργανογνωσία και Ιστορία μουσικής από το 1986) και από το 1989, είναι καθηγητής σύνθεσης στο Ωδείο Αθηνών (στους κατά καιρούς μαθητές του, o Θανάσης Αποστολόπουλος, η Μαρία Δαγαλάκη, o Γιώργος Δαραβέλλης, ο Γιάννης Δροσίτης, ο Σταύρος Κατηρτζόγλου, ο Κωστής Κριτσωτάκης, ο Νίκος Ξανθούλης, ο Χρίστος Παπαγεωργίου, ο Απόστολος Παπαδόπουλος, κ.ά.). Έχει γράψει έργα κάθε είδους, που έχουν εκτελεστεί στην Ελλάδα και σε πολλές ευρωπαϊκές και άλλες χώρες (στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μουσικής, στην ΕΛΣ, στο Δημοτικό Πειραιώς, στο Φεστιβάλ Πεντέλης, στα "Δημήτρια", στις Διεθνείς Μουσικές Ημέρες στο Midem, στο διεθνές Φεστιβάλ των Καννών, στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής της Νεάπολης, στη Λουμπλιάνα, στο Διεθνές Βήμα Συνθετών της Unesco, κ.λπ. από την ΚΟΑ, την ΚΟΘ, τη Συμφωνική Σόφιας, το Manson Ensemble, τη Συμφωνική Ρηνανίας, τη Συμφωνική Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής, το Alea III, την Καμεράτα, τη Συμφωνική Ραδιοφωνίας Μόσχας, κ.λπ.). Τέλος, το 1997, διαδέχτηκε τον Άλκη Μπαλτά στη διεύθυνση της ΕΛΣ.
[επεξεργασία] Εργογραφία (επιλογή)
Από τα έργα του αναφέρουμε τα: "Δομικές μεταλλαγές σε θέμα του Γ.Α. Παπαϊωάννου" (για οργανικό σύνολο, 1984), "3 Νυχτερινά" (για ορχ., 1985), "Προοίμιον" (για μεγάλη ορχ., 1986. Δόθηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 2.11.1987 με μαέστρο τον Ανδρέα Παρίδη), "Συμφωνιέτα αρ. 1" (για ορχ. δωματίου, 1986. Παίχτηκε από την ΚΟΑ στις 23.12.1991 με μαέστρο τον Α. Παρίδη), "Σουίτα αρ. 1" (για ορχ., 1988), "In Memoriam Γ.Α. Παπαϊωάννου" (για ορχ. εγχόρδων, 1989) και τα έργα μουσικής δωματίου: "4 μινιατούρες" (για κλαρινέτο και τρίο εγχ., 1983` είναι μεταγραμμένο και για κιθάρα), "Κουιντέτο" (για φλάουτο, κλαρινέτο, βιολί, βιολα και κρουστά, 1983), "2 κομμάτια για κουαρτέτο τρομπονιών" (1984), "Μικρή ραψωδία" (για πιάνο, 1986), "Quatri intermezzi" (σεπτέτο, 1986), "Κινήσεις" (για φλάουτο, 1986` επίσης μεταγραφή για κλαρινέτο), "Σουίτα" (για τσέλο-πιάνο, 1988), κ.λπ. Όμως οι δημιουργικές προτιμησεις του φαίνεται ότι εστιάστηκαν στην όπερα. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του στο είδος με τη μονόπρακτη παιδική όπερα-μπούφα, (3 σκηνές, σε κείμενο Σεφέρη) "Μερλίνος ο Μάγος", για σοπράνο, βαρύτονο, μικτή χορωδία και ορχ. (1986 και 1987-89). Συνέχισε με τη μονόπρακτη όπερα φαντασίας "Ο Κονρουά και οι κόπιες του", σε λιμπρέτο Π. Κούκου-Αλέκας Μουρίκη (1987-88. Η Συμφωνική Σουίτα με θέματα της όπερας δόθηκε σε Α΄ εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 5.3.1990 με μαέστρο τον Δ. Αγραφιώτη). Ακολούθησαν άλλες 2 όπερες: η 3πρακτη "Τα χειρόγραφα του Μανουέλ Σαλίνας", σε λιμπρέτο Τάσου Ρούσσου (από την ομώνυμη νουβέλα του), που τελείωσε (σπαρτίτο) το καλοκαίρι του 1991 και η 2πρακτη "Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας", σε λιμπρέτο Γ. Καραχισαρίδη (από τον Σαίξπηρ), που γράφτηκε μετά από "ανάθεση" των "Φίλων του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά", στους οποίους είναι και αφιερωμένη (1991-92). Έγραψε επίσης σκηνική μουσική για παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου: "Πέρσες" σε σκηνοθεσία Κ. Μπάκα (Επίδαυρος, 13.7.1990), "Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας" σε σκηνοθεσία Γ. Καραχισαρίδη (Αθήνα, 8.3.1991), "Ορέστης" (1992), κ.λπ. Από τη μουσική των "Περσών" σχημάτισε ομώνυμη Καντάτα για βαρύτονο, χορωδία και ορχ. (1992) που την αναθεώρησε για βαρύτονο, αφηγητή, ανδρική χορωδία και ορχ. (1995). Οι πιο πρόσφατες δημιουργίες του είναι η "Σουίτα" (για φλάουτο, βιολί, βιόλα και κιθάρα, 1991), η "Συμφωνιέτα αρ. 2" (1991, σε 5 μέρη, με υλικό από τη νέα "σαιξπηρική" του όπερα), ο κύκλος 4 τραγουδιών (τέλη 1991) σε ποίηση Σεφέρη από τα "Σχέδια για ένα καλοκαίρι" για μεσαία φωνή (βαρύτονος) και ορχ. δωματίου (1. Επιτύμβιο, 2. Το ζεστό νερό, 3. Ανάμεσα σε δυο πικρές στιγμές, 4. Πάψε πια να γυρεύεις), ο κύκλος 9 τραγουδιών "Ημερολόγιο για περαστικούς" σε ποίηση Χ. Χριστοφή, για φωνή και ορχ. (1993-94), κ.λπ. Επίσης επεξεργάστηκε τον "Ολυμπιακό Ύμνο" του Σαμάρα για χορωδία "a cappella" και για χορωδία και ορχ. (1992), κ.λπ. Επίσης, σε Α΄ εκτέλεση για την ΚΟΑ δόθηκε η «Σουίτα αρ. 4» από την Καντάτα «Ημερολόγιο για περαστικούς» (19.12.1998) με μαέστρο τον Λ. Καρυτινό,
Πηγές
- Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
