Κόντης Αλέκος

Από Musipedia

(Αθήνα, 1899 - 1965). Εκλεκτός συνθέτης, πιανίστας και μαέστρος. Ανιψιός του Βασίλη Κόντη. Πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τον Γιάννη Γιαννέ (θείο του από την πλευρά της μητέρας του). Κατόπιν σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών (από το 1913), με τη Μαργαρίτα Ωριγώνη και τον Λ. Βασσενχόβεν (πιάνο) και τον Αρμ. Μαρσίκ (θεωρητικά). Σπούδασε επίσης νομικά στο Παν/μιο Αθηνών. Το 1919 μαθήτευσε στον Σαιν-Σάνς (Παρίσι) και στη συνέχεια πήγε στο Βερολίνο και μαθήτευσε στον Ράισλερ (πιάνο) και τον Πάουλ Γιον (θεωρητικά). Το 1925 απεφοίτησε της Ακαδημίας του Μονάχου με "Παναριστείον" (δίπλωμα σύνθεσης και διεύθυνσης ορχ.) από την τάξη του Γ. Χάας και συνέχισε στη Meisterschule της ίδιας Ακαδημίας μαθήματα με τον Χάας (επί ενάμισι χρόνο). Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1926 και διορίστηκε καθηγητής ανώτερων θεωρητικών και σύνθεσης στο Ελληνικό Ωδείο (ο πρώτος που εισήγαγε το μάθημα της "μορφολογίας". Το 1931 ήταν στα ιδρυτικά μέλη της ΕΕΜ και . Το 1934 διορίστηκε καθηγητής και έφορος ανώτερων θεωρητικών του Εθνικού Ωδείου. Επίσης αναφέρεται ότι δίδασκε και προχωρημένες αρμονίες, επηρεασμένος από τους Γερμανούς μεταρομαντικούς συνθέτες και τον Σεζάρ Φρανκ). Στους κατά καιρούς μαθητές του και οι (αλφαβητικά): Ιωάννης Αργυρός, Χριστόδουλος Αχιλλεούδης, Ιωάννης Σταμ. Γιαννούλης, Γιάννης Θανόπουλος, Γεώργιος Καζάσογλου, Κων/νος Καλλίνικος, Βίκτωρ Καρουσάτος, Bασίλης Γ. Καρποδίνης, Αντώνιος Κ. Λάβδας, Αγαμέμνων Τ. Μουρτζόπουλος, Κων/νος Νόνης, Σοφία Παπάζογλου, Γ.Α. Παπαϊωάννου, Γεώργιος Πλάτων, Φαίδων Πρίφτης, Αλέξανδρος Συμεωνίδης, κ.ά. Είχε γράψει στο μεταξύ αρκετά έργα για πιάνο, για τραγούδι και για μουσική δωματίου. Το 1932 ίδρυσε την "Παλλάδιον Χορωδίαν" (βλ. λήμμα), με την οποία σε σχετικά μικρό διάστημα παρουσίασε σε Α' ελλ. εκτέλεση κορυφαία ορατόρια του παγκόσμιου ρεπερτορίου, όπως και έργα Ελλήνων συνθετών. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο και στο ΕΙΡ (προσλήφθηκε το 1950 και διετέλεσε προϊστάμενος του Τμήματος κλασικής μουσικής). Στο ΕΙΡ ίδρυσε την "Ώρα της Ελληνικής Μουσικής" και διηύθυνε σε μόνιμη βάση τη Μικρή Ορχήστρα Εγχόρδων του Ιδρύματος. Το 1955, σε συνεργασία με τον Μιλτ. Κουτούγκο, εξέδωσε «Θέματα Αρμονίας». Το συνολικό του έργο ως συνθέτη χαρακτηρίζεται από τεχνική κομψότητα και σαφήνεια καλλιτεχνικών προθέσεων. Αξιοσημείωτο επίσης είναι το ότι όλες σχεδόν οι συνθέσεις του ανήκουν στην "απόλυτη μουσική".Τιμήθηκε με τον Τίμιο Σταυρό Β' Τάξεως. Έγραψε: Α) για ορχήστρα: "Σα Φαντασία" (Έργο αφιερωμένο στους νεκρούς του Αλβανικού Μετώπου. Δόθηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ 18.2.1945 με μαέστρο τον Γ. Λυκούδη), "Συμφωνικό Τρίπτυχο" (1954), "Κοντσέρτο για πιάνο και ορχ.", "2 Σουϊτες για έγχορδα" (σε σολ και σε φα ελάσσονα), «3 Συμφωνικά Πρελούντια» (1951), "Πρελούντιο" (σε ρε ελασ. για βιολί και ορχ. εγχόρδων. Δόθηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 4.12.1961 με μαέστρο τον Θ. Βαβαγιάννη), "Μικρή Σουίτα για έγχ.", "Ελεγειακή Φαντασία" (για μεγάλη ορχ.), "Συμφωνία σε σολ ελάσ.". Β) μουσική δωματίου: "4 Κουαρτέτα εγχόρδων", "Κουαρτέτο πνευστών", "Σονάτα για βιολί και πιάνο", "5 Σουίτες" (για πιάνο), "5 Ιντερμέτζι" (για πιάνο), "Σονάτα για πιάνο" (σε φα μείζονα), "Παραλλαγές" (για πιάνο), "Παλιά ρομαντική μελωδία" (για βιολί), "4 Χαρακτηριστικά κομμάτια" (για πιάνο), "Τοκάτα και φούγκα" (για πιάνο). Γ) φωνητική μουσική: Κύκλοι τραγουδιών σε ποιήματα του Σολωμού (8 τραγούδια), του Βαλαωρίτη κ.ά., χορωδιακά έργα για μικτή και για ανδρική χορωδία, "Καντάτα-ορατόριο" («Λόγοι των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου» σε κείμενα και μελωδίες του επισκόπου Ρωγών, 1956). Στα ωραιότερα τραγούδια του για φωνή και πιάνο τα: «Μείνε», «Ρεμβασμός», «Διαμάντω», «Μελαγχολίες», κ.λπ. Επίσης, μετέγραψε και ενορχήστρωσε πολλά έργα προκλασικής και κλασικής εποχής, ενώ διασκεύασε και εναρμόνισε δημοτικά τραγούδια, όπως: «Ας τραγουδήσω» (χορωδιακό, διασκευή σε δημοτικό τραγούδι της Εύβοιας). Κλείνουμε με μια γνώμη του Μ. Καλομοίρη (δημοσιευμένη στο «Έθνος», 15.5.1934): «Ο Κόντης είναι από τους λίγους μουσικούς που έχουμε στην Ελλάδα, που χωρίς θόρυβο και με πλήρη ανιδιοτέλεια εξακολουθούνε να μένουνε αφοσιωμένοι στα ωραιότερα ιδανικά της Τέχνης και που δουλεύουνε με αυτοθυσία για την πρόοδο της μουσικής στον τόπο μας». (Περισσότερες σχετικές πληροφορίες υπάρχουν σε άρθρο του Θ. Ταμβάκου στην Εφημερίδα «Νέοι Αγώνες Ηπείρου», 9.5.1995).

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001