Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Από Musipedia

(ΜΜΑ) Υπερσύγχρονο Κέντρο πολιτιστικής, κοινωνικής και επιστημονικής δραστηριότητας, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1991. Ιδρυτικός φορέας του έργου είναι ο Σύλλογος των "Φίλων της Μουσικής", ο οποίος (με πρόεδρο τον εκδότη Χρήστο Δ. Λαμπράκη) το συνδιοικεί με το Ελληνικό Δημόσιο (από 5 μέλη στο ΔΣ του ΟΜΜΑ:"Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών"). Κορυφαίοι Έλληνες και ξένοι ειδικοί επιστήμονες όλων των εμπλεκόμενων τομέων συνεργάστηκαν και υπηρέτησαν με ακρίβεια τη σύνθετη λειτουργικότητα του κτιρίου, την αξιοθαύμαστη ακουστική των αιθουσών του και την πολλαπλότητα των επιδιωκόμενων χρήσεων. Μ' αυτόν τον τρόπο το Μέγαρο μπορεί να λειτουργήσει ως: α. Πολιτισμικό Κέντρο (για μουσική, όπερα, θέατρο και χορό), β. Συνεδριακό Κέντρο, γ. Εκπαιδευτικό Κέντρο, δ. Επιστημονικό Κέντρο, ε. Κέντρο Πληροφόρησης, στ. Ηχογραφικό Κέντρο (στούντιο) και στ. ως έργο-υπόδειγμα για τη δημιουργία και άλλων παρόμοιων μονάδων μικρότερου διαμετρήματος σ' όλη τη χώρα (με "μητροπολιτικό φορέα" το ΜΜΑ). Ειδικότερα, ως Πολιτισμικό Κέντρο για Εκδηλώσεις συμφωνικής μουσικής, όπερας, κ.λπ., μπορεί να χρησιμοποιηθεί η Μεγάλη Αίθουσα "των Φίλων της Μουσικής", χωρητικότητας 2.000 θέσεων (μοναδική στον κόσμο για τις δυνατότητες της και εξίσου αξιομνημόνευτη για την ακουστική της). Η σκηνή (αλλά και τα πλαγιομετωπικά επίπεδα) μπορούν και μεταβάλλονται ανάλογα προς τις εκάστοτε σκηνικές απαιτήσεις των διαφόρων Εκδηλώσεων που φιλοξενούνται, εξασφαλίζοντας τη μέγιστη ακουστική πληρότητα. Η Μικρή Αίθουσα στο υπόγειο του Μεγάρου (Αίθουσα "Δημήτρη Μητρόπουλου") έχει χωρητικότητα 500 θέσεων και μπορεί να φιλοξενήσει συναυλίες και παραστάσεις μικρότερων Συνόλων, αλλά διαθέτει ταυτόχρονα δυνατότητες για ηχογραφήσεις υψηλής πιστότητας. Επίσης, στους άνετους και πολυτελείς χώρους του στεγάζεται η πρώτη Μουσική Βιβλιοθήκη και το πρώτο Κέντρο Μουσικής Έρευνας στην Ελλάδα. Η όλη ιστορία του "Μεγάρου" ξεκίνησε το 1954, όταν η Αλεξάνδρα Τριάντη ίδρυσε το Σύλλογο "Φίλοι της Μουσικής", με στόχο την ανέγερση μιας κατάλληλης αίθουσας συναυλιών (ένα αθηναϊκό Musikverein). Η τότε Κυβέρνηση Καραμανλή παρεχώρησε το οικόπεδο και αργότερα το Ίδρυμα Δεκόζη-Βούρου διέθεσε σημαντικά κεφάλαια για την υλοποίηση της ιδέας. Οι μελέτες άρχισαν το 1970 και η οικοδόμηση, το 1976. Όμως, τόσο ο θάνατος της Τριάντη όσο και η τότε οικονομική κρίση με τις νομισματικές μεταβολές της απεγείωσαν τον προϋπολογισμό και άφησαν τον σκελετό του κτιρίου έρμαιο επί 10 χρόνια στη χλεύη των περαστικών (και των μεμψίμοιρων Σάντσο Πάντσα...). Το 1981 ο νέος πρόεδρος των "Φίλων" Χρ. Δ. Λαμπράκης πρότεινε στο Ελληνικό Δημόσιο να δημιουργηθεί ένας Οργανισμός στον οποίο ο Σύλλογος και το Ίδρυμα Βούρου θα προσέφεραν τις ήδη υπάρχουσες κατασκευές, ενώ το Δημόσιο θα παρείχε τις αναγκαίες πιστώσεις για την αποπεράτωση. Έτσι γεννήθηκε ο ΟΜΜΑ και η ανέγερση ξανάρχισε το 1987, αυτή τη φορά με ιλιγγιώδη ρυθμό` τόσο ιλιγγιώδη, ώστε το έργο να τελειώσει 30 μήνες νωρίτερα από την προβλεπόμενη ημερομηνία (συνέβη στην Αθήνα!!). Έτσι σήμερα το ΜΜΑ, ένα υπερσύγχρονο "τεχνολογικό" θαύμα, διαθέτει όλες τις δυνατότητες, τον εξοπλισμό, την αίγλη, τα μέσα, αλλά και τη μεγάλη ευθύνη όχι μόνο να βγάλει με ταχείς βηματισμούς τη συνολική Ελληνική Τέχνη από την περιφερειακή της αφάνεια, αλλά κυρίως να εκπαιδεύσει καλλιτεχνικά και με ταχείς ρυθμούς ολόκληρο τον Eλληνικό Λαό.

[επεξεργασία] Πηγές

Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001