Νέο Κύμα

Ρεύμα του σύγχρονου ελαφρού ελλ. τραγουδιού, που εμφανίστηκε (γύρω στο 1964) ως σημαντική καινοτομία στο ως τότε συνηθιζόμενο «ύφος» και θέσπισε τόσο ένα ιδιαίτερο «αισθητικό ήθος» σύνθεσης, ενορχήστρωσης και ερμηνείας όσο και έναν καινούργιο τρόπο διασκέδασης. Οφείλει το όνομά του στον πρώτο και κυριότερο εκπρόσωπό του Γιάννη Σπανό, ο οποίος σκέφτηκε να μεταφέρει στα «καθ’ ημάς» τον αντίστοιχο γαλλικό όρο («Nouvel vague») που χαρακτήριζε το γαλλικό κινηματογραφικό κίνημα του τέλους της δεκαετίας του 1950. Από μουσική άποψη, το «Νέο Κύμα», σύμφωνα με τον Κ. Μυλωνά («Ιστορία του Ελλ. Τραγουδιού»,τόμος 2,σελ. 172) «πρέπει να θεωρηθεί σαν η ανανεωμένη προέκταση του ελαφρού τραγουδιού σύμφωνα με τα γαλλικά πρότυπα. Η ανανέωση αυτή του ελαφρού τραγουδιού από το Νέο Κύμα συνίσταται: στην απαλλαγή των τραγουδιών από τους χορευτικούς ρυθμούς, στη λιτότητα της μελωδικής και αρμονικής έκφρασης, και στη χρησιμοποίηση μικρού αριθμού οργάνων για την ενορχήστρωση. Το στοιχείο αυτό της ανανέωσης υπάρχει, βέβαια, και στους στίχους των τραγουδιών του Νέου Κύματος. Τα θέματά τους δεν είναι μόνο ερωτικά, αλλά θίγουν και άλλες πλευρές της κοινωνικής ζωής μ’ έναν τρόπο όμως ήπιο και χαμηλότονο». Με το «Νέο Κύμα» καθιερώθηκε η μόδα των «μπουάτ» (κυρίως της Πλάκας) και της φτηνής «φοιτητικής» διασκέδασης-ακρόασης (αφού οι λαϊκοί χορευτικοί ρυθμοί εξοβελίστηκαν) με αντίτιμο την τιμή ενός ποτού. Μεταξύ των αρχικών «μπουάτ», το «Συμπόσιο» (στην οδό Βουλής), «Οι 9 Μούσες», «Τα Ταβάνια», «Η Απανεμιά». «Οι Εσπερίδες», κ.λπ. Στους «πρώτους διδάξαντες» το «Νέο Κύμα» κατατάσσονται (πλην του Σπανού) οι τραγουδοποιοί Ν. Μαυρουδής, Γ. Κοντογιώργος, Ηλ. Παπακώστα, Σπ. Παππάς, Γ. Αργύρης, κ.ά., οι στιχουργοι: Γ. Παπαστεφάνου, Κ. Κινδύνης, Γ. Κακουλίδης, Άκος Δασκαλόπουλος, κ.ά. και οι τραγουδιστές: Κ. Χωματά, [[Αρλέτα|Αρλέτα]], Γ. Ζωγράφος, Π. Αστεριάδη, Λ. Παπάς, Σ. Μπιρμπίλη, Γ. Ρωμανός, κ.ά.

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001