Ξανθουδάκης Χάρης
Από Musipedia
του Αντωνίου (Πειραιάς 1950). Διακεκριμένος σύγχρονος συνθέτης, μουσικολόγος, μουσικός παιδαγωγός και θεωρητικός.
Πίνακας περιεχομένων |
[επεξεργασία] Σπουδές
Μελέτησε αρχικά με τον Μ. Βάρβογλη (1964) και από το 1965 με τον Γ. Α. Παπαϊωάννου (υπήρξε "καθαυτό" μαθητής του, με 7 χρόνια θεωρητικές σπουδές). Μελέτησε επίσης, ηλεκτρονική μουσική με τον Μ. Αδάμη και πιάνο με τον Αλεξ. Τουρνάισεν. Παράλληλα με τη σύνθεση, ανέπτυξε πολύπλευρη δραστηριότητα, τόσο στη μουσική όσο και σε άλλους τομείς (θεωρητικούς, εκπαιδευτικούς, τεχνικούς, επιστημονικούς). Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μετέσχε επίσης στην «Παναρμόνια» αναλαμβάνοντας επανειλημμένα καθήκοντα κεντρικού ομιλητή-συντονιστή στα θεωρητικά Σεμινάρια και τις διαλέξεις-συζητήσεις μουσικολογικού περιεχομένου της Οργάνωσης (Θέατρο Μακεδονικών Σπουδών Θεσσαλονίκης, Γκαλερί «Ώρα» Αθηνών, κ.λ.π.). Στη συνέχεια (1979-85) σπούδασε στο Παρίσι, σύνθεση με τον Ι. Ξενάκη και μουσική πληροφορική στο CEMAMu και το GRM. (Η διατριβή του αναφερόταν στη χρήση του ηχοχρώματος από τη σύγχρονη μουσική, με τον πλήρη τίτλο: "Aspects de la signification du timbre dans la musique du XXème siècle", 1981).
[επεξεργασία] Σταδιοδρομία
Διετέλεσε καθηγητής ανωτέρων θεωρητικών και σύνθεσης σε Ωδεία του Παρισιού, δίδαξε επίσης, ως προσκεκλημένος καθηγητής, στο Ανώτατο Εθνικό Ωδείο της Λυών, στο Ωδείο της Νυρεμβέργης, στο Ινστιτούτο Μουσικολογίας της Βουδαπέστης και στα Πανεπιστήμια του Πω (Pau) και της Ντιζόν (Dijon). Το 1985 επέστρεψε στην Αθήνα (όπου εγκαταστάθηκε οριστικά το 1986). Δίδαξε ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο (1985-86) και στο Ωδείο "Ατενέουμ" (1987-93). Ήταν συνιδρυτής του Ινστιτούτου Έρευνας Μουσικής & Ακουστικής (ΙΕΜΑ). Από το 1993 είναι καθηγητής ανώτερων θεωρητικών και σύνθεσης στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Παν/μίου, το οποίο και συντονίζει (είναι ο πρώτος συνθέτης που εξελέγη καθηγητής σε ελληνικό Πανεπιστήμιο). Ως επικεφαλής αυτού του Τμήματος έχει προσφέρει πολυμερές και πρωτοποριακό έργο (βλ. Πανεπιστημιακά Τμήματα Μουσικών Σπουδών). Στη διδακτική και επιστημονική του δραστηριότητα καταγράφονται ακόμη, πολυάριθμες διαλέξεις και συμμετοχές σε Συνέδρια και Σεμινάρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό καθώς και πολλές δημοσιεύσεις σε περιοδικά της αθηναϊκής διανόησης, επιθεωρήσεις, εγκυκλοπαίδειες (ΜGG, "Εκδοτικής Αθηνών", κ.λπ.).
[επεξεργασία] Μαθητές
Στους κατά καιρούς μαθητές του και οι (αλφαβητικά): Αγαπητός Αγαπητός, Χρύσα Αποστολάτου, Σωτηρία (Τίτη) Αδάμ, Γιώργος Αδάμης, Λεονάρδος Βαλενστάιν, Γεράσιμος Βουτσινάς, Μιχάλης Εμπέογλου, Γιάννης Θύμης, Δημήτρης Καραγεώργος, Δημήτρης Λιωνής, Nτίνος Λυγάτσικας, Σπύρος Καζιάνης (ο συνθέτης), Ανάστος Καλίρης, Δημήτρης Καψωμένος, Φώτης Κουτζαγιώτης, Kώστας Μαντζώρος, Γιώργος Μηνάς, Aλέξανδρος Μουζάς, Μάρκος Μωυσίδης, Βενετία Σκευοφύλακα, Γιώργος Σιωράς, Παναγιώτης Σταμόπουλος, Ανδρέας Συμβουλόπουλος, Κων/νος Τελάκης, Κατερίνα Τζεδάκι, Κων/νος Τσιλίδης, κ.ά.
[επεξεργασία] Εργογραφία (επιλογή)
Το 1990 επεξεργάστηκε (με τον Κ. Μόσχο) τον πλήρη Κατάλογο έργων του Γ. Α. Παπαϊωάννου.
Το 1992 εξέδωσε με το ΙΕΜΑ το βιβλίο "Κείμενα για μια λειτουργική θεώρηση της Μουσικής" (μια εξαιρετική επιτομή θεωρητικών άρθρων του).
Ο Χ. Ξανθουδάκης (μέλος της ΕΕΜ, πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Συνθετών Ηλεκτρονικής Μουσικής και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ηλεκτρονικής Μουσικής) είναι από τους πρώτους Έλληνες συνθέτες που χρησιμοποίησαν ψηφιακές μεθόδους στην ηλεκτρονική μουσική, και ένας από τους εισηγητές της "μεταμοντέρνας" αισθητικής στην ενόργανη γραφή. Τα έργα του διακρίνονται για την ευφυία και ευρηματικότητά τους. Έχει δεχτεί επανειλημμένα αναθέσεις από διάφορα ιδρύματα (ΕΡΤ, Ουγγρική Ραδιοφωνία, Ίδρυμα "Λεβέντη", Καμεράτα Βερσαλιών, ΟΜΜΑ, διάφορα Ωδεία, κ.λπ.). Επίσης, το 1989, διεκπεραίωσε ειδική μουσική παραγγελία της γαλλικής Κυβέρνησης για την επέτειο των 200 χρόνων της Γαλλικής Επανάστασης («1...789»). Τα 55 περίπου έργα του (πάνω σε όλες σχεδόν τις μουσικές φόρμες) έχουν επανειλημμένα εκτελεστεί σε συναυλίες και Φεστιβάλ της Ελλάδος και του εξωτερικού. Δύο έργα του έχουν μέχρι στιγμής βραβευτεί σε Διαγωνισμούς, ενώ ορισμένα έχουν δισκογραφηθεί. Επιμελείται επίσης την έκδοση του βιβλίου «Η τεχνική της ενορχήστρωσης του Ν. Σκαλκώτα».
Ως συνθέτης, έγραψε: "Organum" (για σύνολο οργάνων και μαγνητοταινία, 1971) "3 Σπουδές ηλεκτρ. μουσικής" (Ι. 1972, ΙΙ. 1973-δισκογραφημένη, ΙΙΙ. 1980), "Ετεροφωνία" (για τούμπα, πιάνο και κρουστά, 1973. Αναθεωρήθηκε το 1977), "Κοντσερτάντε" (για σύνολο οργάνων, 1974), "Ορέστεια" (για μαγνητοταινία, επένδυση στην ομώνυμη ταινία του Θ. Ρετζή, 1975), "Κοντσέρτο για τρομπέτα και ορχ." (1977), "ViolonCelloStimmen" (για τσέλο, κρουστά και ηλεκτρονικό εξοπλισμό, 1977), "Παραλλαγές Βέμπερν" (για ορχ. δωματίου, 1979), "Waste Land" (ηλεκτρ. μουσ., 1980), "Η πέστροφα" (για τουμπα και μαγνητοταινία, 1981), "Couple T.S." (για πιάνο και ηλεκτρ. εξοπλισμό, 1981), "Αργώ" (σε κείμενα Εμπειρίκου, για αφηγητή, ορχ. και μαγνητοταινία, 1981), "Παραλλαγές κοντσερτάντε" (για ορχ., 1981. Αναθ. 1983), "...Un aubregon de fer..." (για τούμπα και συνθετητή, 1982), "Organum 2" (για ηλεκτρ. κιθάρα και συνθετητή, 1983), "Σονατίνα για 2 φλάουτα" (1984), "Commant(ari)um" (ηλεκτρ. μουσική, 1984), "L, comme Bunuel, ou La foret de symboles" (πολυαγωγία, 1984-δισκογραφημένο), "Αναμορφώσεις" (ηλεκτρ. μουσική, 1984), "Παραφράσεις" (ηλεκτρ. μουσική, 1985), "Η κυρία με τις καμέλιες" (ηλεκτρ. μουσική, 1985-δισκογραφημένο), "Conspirations sans silence" ("Ανελίξεις χωρίς διακοπή", για κλαρινέτο, 1985), "Περιγόρδιον" (ηλεκτρ. μουσική, 1985), "Το ταξίδι του Συρανό" (ηλεκτρ. μουσική, 1985), "Ο ύπνος του Δαίδαλου" (για ορχ. δωματίου και μαγνητοταινία, 1986), "Tango Plus-Minus" (για σύνολο δωματίου, 1986-δισκογραφημένο), "Fantasia supra <L' homme arme'>" (για 6 όργανα, 1986), "...μη μόναν όψιν..." (για τούμπα και μαγνητοταινία, 1986), "Παλίμψηστο" (για ορχ. δωματίου, 1987), "Ου συμφωνία, ου μελωδία, ουδέ μουσική" (ηλεκτρονική μουσική, 1987), "Παραλλαγές Χάυντν" (για τρομπέτα και ηλεκτρ. εξοπλισμό, 1987), "Οι Ώρες" (ηλεκτρ. μουσική, 1987), "Η αλληγορία των Ωρών" (ηλεκτρ. μουσική, 1987), "Μοtetus" (ηλεκτρ. μουσική, 1988), "Κοντσερτίνο για ορχ. εγχόρδων" (1989), "Les visages de la nuit" (για σαξόφωνο κοντραμπάσο και μαγνητοταινία, 1989), "Terra Dove" (για ορχ., 1989), "Παραλλαγές Μότσαρτ" (ηλεκτρ. μουσική, 1989), "...789" (ηλεκτρ. μουσική, 1989), "Παραδρομή" (ηλεκτρ. μουσική, 1989), "Modus Ponens" (για ενόργανο σύνολο, 1991), "Κοντσέρτο για κοντραμπάσο και ορχ. δωματίου" (1991), "Συμφωνία" (σε ποίηση Α. Ζακυθηνού, για 4 φωνές και ορχ., 1992), "Παιδικό τραγούδι" (σε ποίηση Α. Πάλλη, 1993), "Κουιντέτο ξύλινων πνευστών" (1994), «Μαδριγάλι» (για φωνή και 6 όργανα ή για φωνή και ορχ., 1997), κ.λπ. (Για περισσότερες πληροφορίες δες σχετικό άρθρο του Θ. Ταμβάκου στην Εφημερίδα «Νέοι Αγώνες Ηπείρου», 17/18.9.1994).
[επεξεργασία] Πηγές
- Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
