Πλάτων Γεώργιος

Από Musipedia

(Ληξούρι 1.4.1910 - Αθήνα 24.6.1993). Διακεκριμένος συνθέτης, πιανίστας και καθηγητής πιάνου, από τους πιο παραγωγικούς και αφανείς "εργάτες" της Ελληνικής Μουσικής. Αδελφός του διαπρεπούς αρχαιολόγου Νικολάου Πλάτωνος και πατέρας της Λένας Πλάτωνος. Μεγάλωσε σε μουσικό περιβάλλον, γιατί ο πατέρας του Ελευθέριος Πλάτων (από την Άνδρο) ήταν ερασιτέχνης βιολιστής και διέθετε μεγάλη μουσική βιβλιοθήκη. Πέρασε τα πρώτα παιδικά χρόνια στην Κέρκυρα και γύρω στο 1920 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στο Ηράκλειο, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τον Α. Μπιφέρνο. Πολύ σύντομα ο μικρός πιανίστας εμφανίστηκε σε ρεσιτάλ της Φιλαρμονικής Ηρακλείου, παίζοντας "Σεληνόφως"... Όταν τελείωσε το γυμνάσιο, πήγε στην Αθήνα και γράφτηκε στο Ελληνικό Ωδείο. Διδάχτηκε πιάνο από τον Θ. Πίνδιο και θεωρητικά από τους Μ. Βάρβογλη-Α. Κόντη και απεφοίτησε σε 5 χρόνια με Α' βραβείο δεξιοτεχνίας και τιμητική διάκριση (επίσης Α' βραβείο στα θεωρητικά). Συνέχισε ανώτερες σπουδές πιάνου στη Γερμανία με τον διάσημο Egon Petri (ιδιωτικά μαθήματα). Στο μεταξύ, από το 1935 άρχισαν οι εκτελέσεις έργων του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ ο ίδιος εμφανιζόταν ως σολίστ σε δημόσιες συναυλίες και από το Ραδιόφωνο. Διετέλεσε καθηγητής πιάνου και σύνθεσης στο Ελληνικό Ωδείο, του οποίου ήταν και δ/ντής ορισμένων Παραρτημάτων (Σπάρτης, Ηρακλειου). Διετέλεσε επίσης πιανίστας της Ορχ. των Ανακτόρων (1949). Στην περίοδο 1952-1972, υπήρξε πρώτος πιανίστας, μουσικός εκγυμναστής και βοηθός μαέστρου της ΕΛΣ (πιανίστας-συνοδός ειδικευμένος στη διδασκαλία των σολίστ τραγουδιστών της ΕΛΣ). Ως καθηγητής, διακρίθηκε για την παιδαγωγική του ικανότητα και ανέδειξε καλλιτέχνες πολλών γενεών (Ελένη Αδαμοπούλου, Μηνά Αλεξιάδη, Kωστή Δεμερτζή, Χρήστο Δενατάλη, Γιώργο Ζερβό, Eλεονόρα Μαυρομμάτη-Παπαδοπούλου, Γιάννη και Ανθούλα Παπαδοπούλου, Κώστα Πρέντα, Νίκο Χριστοδούλου, κ.ά.). Ως ακκομπανιατέρ, συνόδευσε σε συναυλίες, στο Ραδιόφωνο και στην Τηλεόραση, πολλούς διακεκριμένους Έλληνες και ξένους σολίστ. Ήταν επίσης ο πιανίστας του "Κουιντέτου Ποικίλης Μουσικής" του ΕΙΡ (βλ. Σκαντζουράκης Βασίλης). Στα πεπραγμένα του και η πλήρης αποκατάσταση της όπερας "Ελεάζαρ" του Ιωσήφ Μαστρεκίνη. Ήταν μέλος της ΕΕΜ, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής και επίτιμο μέλος του Συνδέσμου Καθηγητών Ωδείων. Είχε τιμηθεί με Α' βραβείο σύνθεσης του Συλλόγου Δελφικών Αμφικτυονιών (1987) και, σε αναγνώριση των υπηρεσιών του, με ισόβια κρατική σύνταξη. Ως συνθέτης, έγραψε για όλα τα είδη της μουσικής (εκτός όπερας). Η τεχνοτροπία του (πηγαία, κομψοεπής, ευαίσθητη και βαθύτατα συναισθηματική) εξέφραζε με σαφήνεια τις νεοκλασικές καλλιτεχνικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις του. Από τα έργα του (που εντάσσονται σε 3 περιόδους: Α' ώς το 1945, Β' 1946-65, Γ' 1966 και μετά) σημειώνουμε τα εξής: "Παλιό Θρύλο" για ορχ. (Α' εκτέλεση με την ΚΟΑ στις 16.2.1947 με μαέστρο τον Φ. Οικονομίδη, διάρκεια 5') "Credere et Amare" («Να πιστεύεις και να αγαπάς» συμφωνικό ποίημα, 22'), "Θέμα και Παραλλαγές" σε σολ ελάσ. (κουαρτέτο, 4'. Η μεταγραφή του για ορχ. εγχόρδων δόθηκε σε Α' εκτέλεση από την ΚΟΑ στις 2.2.1987 με μαέστρο τον Β. Κολάση), "Ελεγεία" για έγχορδα και άρπα ή πιάνο (στη μνήμη Θ. Πίνδιου, 5'), "Ελληνική Σουίτα" (έγχορδα, 10'), "Σερενάτα" (για έγχορδα και πιάνο, 4'), "Θαλασσινή Φαντασία" (συμφωνικό ποίημα. Α' εκτέλεση με την ΚΟΑ την 1.2.1982 με μαέστρο τον Β. Κολάση), "Μινωική Τελετουργία" (χορόδραμα, Α' εκτέλεση 1959), "Ελληνική Ραψωδία" (πιάνο και ορχ.). Από τα έργα του μουσικής δωματίου σημειώνουμε: 2 Σονάτες για βιολί και πιάνο, "Νουρμαχάλ" (από το γνωστό ποίημα του Ομ. Μπεκέ, για κουιντ. εγχ. σε 2 Μέρη: Ι. Andante, II Vivace, 5'), "Σερενάτα" (για κουαρτέτο εγχ. και πιάνο), "Τρίο" σε σολ ελάσ. (για πιάνο, βιολί και τσέλο). Άλλα έργα του για βιολί και πιάνο: "Στις όχθες του Ευρώτα", "Καπρίτσιο" (4'), "Μαζούρκα" (5'), "Θύμηση" (4'), "Σκερτσίνο" (3'), "Ταΰγετος" (5'), "Στο ρυάκι" (5'), "Πόνος αγάπης" (4'), μεταγραφή του "Νουρμαχάλ", κ.λπ. Από τα έργα του για πιάνο αναφέρουμε τα: Σονάτα σε φα δίεση ελάσ., Σονάτα σε ντο δίεση ελασ. (20'), "Ταραντέλα" (4'), "Κάντια" (παραλλαγές σε θέμα κρητικού χορού, 18'), "Αλλέγκρο απασσιονάτο", "Σπουδή κοντσέρτου" (5'), "Προσμονή", "Μικρή σπουδή", "Στο αχνό το φως του φεγγαριού", κ.λπ. Έγραψε επίσης έργα και μεταγραφές για 2 πιάνα, διασκευές σε δημοτικά θέματα καθώς και πλήθος τραγούδια, από τα οποία αναφέρουμε τα: "Σ’ αγαπώ" (Μυρτιώτισσας), "Η καμπάνα" (Λ. Ραφτόπουλου), "Το δρομάκι" (Σ. Σπεράντζα), "Το κοπάδι" (Θ. Σοφού), "Μόνος" (Ο. Μπεκέ), "Μοναξιά" (Λ. Αλεξίου), "Φτωχή μου αγάπη" (Λ.Πορφύρα), "Το τραγούδι που κλαίει" (Κ. Χατζόπουλου), "Χαμένα Χρόνια" (Ι. Πολέμη), "Τότε που σ' είδα νά ’ρχεσαι" (Λ. Πορφύρα), "Η λήθη" (Λ. Μαβίλη), "Η προσευχή του ταπεινού" (Ζ. Παπαντωνίου), "Ρόδου μοσκοβόλημα" (Κ. Παλαμά), "Το παλιό βιολί" (Ι. Πολέμη), Μάνα (Κ. Χουρδάκη), κ.λπ. Στη δημιουργία του εντάσσεται και η θεατρική μουσική («Πλούτος» 1958, για την «Αττική Σκηνή», κ.λπ.). Έγραψε επίσης θούρια, όπως: "Οι πολεμισταί μας" και "Ελληνικά φτερά". Από τα τελευταία του έργα (ίσως το τελευταίο του) η κομψότατη μεταγραφή για ορχήστρα ενός Πρελούδιου και μιας Φούγκας του Γ.Σ. Μπάχ. Γενικά, ο Γ. Πλάτων με το ήθος, τη γνώση, την ποιότητα και τον όγκο της παιδαγωγικής και καλλιτεχνικής του εργασίας προσέφερε στο Έθνος παραδειγματικές και αδιατίμητες πολιτισμικές υπηρεσίες. Ας είναι ελαφρό το χώμα που τον σκεπάζει.

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001