Σακαλλή-Λέκκα Αλεξάνδρα

Από Musipedia

(Κέρκυρα 1917). Εκλεκτή πιανίστα και συνθέτις, μέλος της ΕΕΜ (από το 1966). Κόρη του βιομήχανου Δημήτρη Λέκκα και της πρώτης Ελληνίδας ιατρού Δέσποινας Παπά από τις Γιαννιτσάδες Β. Ηπείρου (της παρασημοφορημένης στον Βορειοηπεορωτικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) σπούδασε στην "Παλαιά" Φιλαρμονική Κερκύρας (με τον Εδ. Βουσολίνο και τον Αν. Νικοκάβουρα). Στο τέλος της δεκαετίας του 1930 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα (όπου παντρεύτηκε τον δικηγόρο Δημήτριο Σακαλλή) και από το 1945, συνέχισε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών με την Κ. Παπαϊωάννου (δίπλωμα πιάνου το 1949). Παράλληλα, μελέτησε τραγούδι με τη Λ. Μαύτα-Καλογερά. Προηγουμένως στην Κέρκυρα, είχε πρωτοεμφανιστεί ως σολίστ σε ηλικία 12 ετών και αργότερα είχε ερμηνεύσει Κοντσέρτα για πιάνο (των Μότσαρτ και Βέμπερ) συνοδευόμενη από τη Φιλαρμονική (1933 και 1935 αντιστοίχως). Ο θάνατος του γιου της Γιάννη το 1962 την ώθησε στη σύνθεση (με πρώτο έργο της τον «Τάφο» για φωνή και πιάνο, από το ομώνυμο τραγικό έργο του Κ. Παλαμά). Συνέχισε, συνθέτοντας διάφορα τραγούδια (σε στίχους Σπεράντσα, Δροσίνη, Παλαμά, κ.ά.) σε νεοκλασικό ύφος. Κατόπιν μελέτησε σύνθεση με τους Κ. Κυδωνιάτη και Γ. Σ. Τσουγιόπουλο, ενώ από το 1965 άρχισε να μελετά τις νεότερες τεχνικές σύνθεσης με τον Γ. Α. Παπαϊωάννου. Έκτοτε εφάρμοσε στα έργα της το «δωδεκάφθογγο σύστημα» (αρχής γενομένης από τα "Άχραντα μυστήρια", σε ποίηση Κ. Παπά, για φωνή, φλάουτο και τσέλο, 1965) προπαγανδίζοντάς το ως κατάλληλο για τα αρχαϊκά και τα νεοελληνικά κείμενα. Αναδιοργάνωσε το Ωδείο Κέρκυρας (όπου δίδαξε πιάνο και σολφέζ) και το 1967 ίδρυσε το Παράρτημα Κερκύρας του Σωματείου "Μουσικά Νειάτα Ελλάδος" (εγγράφοντας 1500 μέλη!). Παράλληλα, διορίστηκε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής των μουσικών Εκδηλώσεων Κερκύρας. Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα και ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα, διοργανώνοντας συναυλίες σοβαρής μουσικής σε περιφερειακούς αθηναϊκούς Δήμους (Καρέα, Βύρωνα Αγίας Παρασκευής, Ψυχικού, Νέας Σμύρνης, κ.λπ.). Το έργο της (το μεγαλύτερο μέρος του οποίου έχει εκτελεστεί με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα και το εξωτερικό) είναι κυρίως φωνητικό, αλλά περιλαμβάνει και συνθέσεις μουσικής δωματίου. Αναφέρουμε τους σπουδαιότερους τίτλους: «Βαρκαρόλα» (για τσέλο και πιάνο, 1962), "Σερενάτα" (για φωνη, τσέλο και πιάνο, 1964), "6 μουσικές στιγμές" (για πιάνο, 1964-89. Περιέχει τα κομμάτια: «Με τον Μότσαρτ», «Με τον Σοπέν», «Με τον Σαίνμπεργκ», «Ήρωας», «Αγέρας στα λουλούδια» και «Το χαρωπό παιδάκι» --σαν προφητεία, όπως γράφει η ίδια, της γέννησης του μοναδικού εγγονού της Αλέξανδρου), "Κέρκυρα" (για άρπα, 1966), "Γονατισμένη γυναίκα" (για βιολί ή φλάουτο και πιάνο, 1965-66), "Δειλινό" (για πιάνο, 1966), «Λάργκο» (για φλάουτο και πιάνο, 1966), "2 Ροντό" (για βιολί-πιάνο, 1967), "Εκτιμήσεις" (σε ποίηση Γ. Κάρτερ, για φωνή, φλάουτο, άρπα, βιολί και τσέλο, 1974), "Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη" (σε ποίηση Ν. Βρεττάκου, για 3 αφηγητές, σολίστ, χορωδία και ορχ., 1987-88. Το έργο εκτελέστηκε στις 26.6.1997 με μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία από τη Χορωδία του Φεστιβάλ της Οξφόρδης και την Ορχ. της Πόλεως της Οξφόρδης υπό τη διεύθυνση του Μάριου Παπαδόπουλου --ίσως το ωριμότερο έργο της), "Quasi una fantasia" (για πιάνο, 1995), «Ροντό Ι» (στον Οκτώβρη) και «Ροντό ΙΙ» (στον Μάη) για βιολί και πιάνο (1996), κ.λπ. Επίσης, πλήθος τραγούδια για φωνή και πιάνο: «Οπτασία» (Σπεράντσας), «Τα δυο χέρια μου», «Κάθε βράδυ-βράδυ», «Όταν μου λείπεις», «Μαργαριτάρια του λαιμού», «Εκείνος που δεν τού ’λαχε» (και τα 5, Δροσίνης), «Καβάλλα πάει ο Χάροντας» (Παλαμάς), «Στον Λευκάτα» (Λιλή Ιακωβίδου), «Η εν πολλαίς αμαρτίαις» και «Κίτρινα τριαντάφυλλα» (και τα 2, Κατίνα Παπά), «Voegel» (Christina Busta), «Psalm (Ingelborg Bachmann), «Λιανοτράγουδα Ι και ΙΙ» (Μυριβήλης), «Απόηχος» (Ιωάννα Τσάτσου), «Στο δρόμο» και «Αγρύπνια» (του Κερκυραίου Σπύρου Κατσίμη), «Τουτο το δρομάκι» (της πρόωρα χαμένης ποιήτριας και συνθέτιδος Μερόπης Οικονόμου), «Μια μυγδαλιά δίπλα της» και «Επιστροφή» (και τα 2, Βρεττάκου). (Για περισσότερα στοιχεία, δες σχετικό άρθρο του Θωμά Ταμβάκου στην Εφημερίδα «Νέοι Αγώνες Ηπείρου», 20-21.4.1996).

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001