Σαμαράς Χρήστος
Από Musipedia
(Δοξάτο Δράμας 1956). Πολυσήμαντος σύγχρονος συνθέτης και καθηγητής ανώτερων θεωρητικών, μέλος της GEMA Γερμανίας (από το 1982) και της ΕΕΜ (από το 1984 -το 1997 εξελέγη στο ΔΣ της) επίσης, φλαουτίστας.
Πίνακας περιεχομένων |
Σπουδές
Ήρθε στη Θεσ/νίκη το 1967, όπου είχε την πρώτη του επαφή με τη μουσική ως μέλος της εξαιρετικής Παιδικής Χορωδίας της Αγίας Τριάδας. Σπούδασε: 1969-76, στο ΚΩΘ (ανώτερα θεωρητικά με τους Ι. Δαμιανό και Κ. Νικήτα. Επίσης, φλάουτο με τον Μ. Αικατερίνη), 1976-82, στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης (ανώτερα θεωρητικά με τον Α. Κούμπιτσεκ, σύνθεση με τους Φ. Τσέρχα, Ε. Ουρμπάνερ, φλάουτο με τον Λ. Ριβιέρ και παιδαγωγικά με τον Ρ. Βολφ. Έκανε επίσης μαθήματα εισαγωγής στη δωδεκάφθογγη σύνθεση με τον Κ. Φύσσλ) και 1982-84, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου (σύνθεση με τον διάσημο Ιζάνγκ Γιουν: 1915-1996). Στη διάρκεια της παραμονής του στη Βιέννη εμφανίστηκε επανειλημμένα ως φλαουτίστας στις συναυλίες της εκεί Μουσικής Ακαδημίας. Παρακολούθησε επίσης Σεμινάρια στην Αυστρία και τη Γερμανία.
Σταδιοδρομία
Στο διάστημα από τον Οκτώβριο του 1982 ώς τον Ιούλιο του 1984 διετέλεσε καθηγητής φλάουτου στις Μουσικές Σχολές Kreuzberg και Tempelhoff του Βερολίνου, ενώ παρέδιδε και μαθήματα ανώτερων θεωρητικών. Μετά το τέλος των σπουδών του επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στη Θεσ/νίκη. Διδάσκει στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, καθώς και στο ΝΩΘ (ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση). Από το 1991 ώς το 1995 διετέλεσε καλλιτεχνικός δ/ντής στο Ωδείο ΑΜΟ Γαλαξίας Θεσ/νίκης. Από το 1995 ανέλαβε καλλιτεχνικός δ/ντής του Δημοτικού Ωδείου Εδέσσης και βασικός συντελεστής του «Ετήσιου Εαρινού Μουσικού Φεστιβάλ Εδέσσης». Έχει τιμηθεί το 1984 με το B΄ βραβείο στο Χάμελν της Γερμανίας για την «Ασκητική» του, το 1985 με B' βραβείο στη Δρέσδη για το «Κουαρτέτο εγχ. αρ. 4", το 1987 με A΄ βραβείο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Αθηνών για τις «Παραδρομές», το 1989 με το βραβείο "Alea III" στη Βοστώνη για το έργο «Απολογία ΙΙ», το 1990 με το A΄ βραβείο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνη της Αθήνας για το "Μονό-γραμμα" και το 1995 το Β΄ βραβείο του Διαγωνισμού «Γ.Α. Παπαϊωάννου» της ΕΕΜ με το «Κοντσέρτο για βιολί και ορχ. δωματίου». Συνθέσεις του έχουν παιχτεί σε Ελλάδα, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Τουρκία, ΗΠΑ, Αυστραλία και έχουν μεταδοθεί από την ελληνική, την αυστριακή και τη γερμανική Ραδιοφωνία.
Μαθητές
Στους κατά καιρούς μαθητές του και οι: Λ. Αερόπουλος, Μ. Ανδρουλιδάκης, Μ. Δουλγέρη (βλ. σύγχρονοι καθηγητές ευρωπ. μουσικής), Ι. Γκουράνης, Μ. Εκλεκτού, Ν. Ζαφρανάς (βλ. σύγχρονοι σολίστ), Καλακώνας Κων/νος Πιέρρου, Μαρία και Φανή Καραγιάννη, Δ. Κοντογιάννης, Π. Λιαρόπουλος, Ελ. Σισίκη, Γ. Καζαντζής, Κ. Τσούγκρας, Σπ. Μουχάγιερ, Χ. Ναβροζίδης, Β. Νικολάου, Μ. Παπαγεωργίου, Γ.-Ι. Παπαδόπουλος, Σ. Παπάνας, Γ. Εμ. Πολυχρονιάδης, Αντ. Σουσάμογλου, Βλ. Συμεωνίδης, Δ. Αδάμ, Κ. Κοτίνης, Ν. Π. Τσιάντας, Κ. Χίζαρης, κ.ά.
Εργογραφία (επιλογή)
Έχει γράψει περισσότερα από 70 έργα (το 1ο σε ηλικία 13 ετών): «3 σκίτσα» (opus 1, για φλάουτο, βιολί και τσέλο, 1969), «4 Κομμάτια για κουαρτέτο εγχ.» (opus 2α, 1971), «Κύδνεια» (opus 2β, για ορχ., 1971), «Ρομάντσες» (opus 3, για πιάνο, 1972), «Ντούο» (opus 4, για βιολί και πιάνο, 1974), «7 τραγούδια» (opus 5, για χορωδία σε στίχους του, 1976), «Σονατίνα» (opus 6, για πιάνο, 1976), «Xριστουγεννιάτικη Εικόνα» (opus 7, για 2 χορωδίες και 4 σολίστ, 1976), «Kουαρτέτο» (opus 8, για 2 βιολιά, τσέλο και πιάνο, 1976), «Πρελούδιο» (opus 9, για ορχ. εγχόρδων, 1977), «5 κομμάτια» (opus 10, για σόλο βιολί, 1977), «Ντιβερτιμέντο» (opus 11, για ορχήστρα, 1977), «Μινιατούρα» (opus 12, για φλάουτο και πιάνο, 1977), «2 τρα-γούδια» (opus 13, για μεσόφωνο και πιάνο, 1978), «Κουαρτέτο εγχόρδων. αρ. 1» (opus 14, 1978), «Koσμογονία» (opus 15, για 12 όργανα, 1978), «Διάσταση» (opus 16, για τσέλο και πιάνο, 1978), «Κύδνεια» (opus 17, για σόλο φλάουτο, 1979), «Συμφωνία Humana» («των ανθρώπων» opus 18, για ορχήστρα, 1979), «Κουιντέτο ξύλινων πνευστών» (opus 19, 1979-80), «5 Αφορισμοί» (opus 20, για φλάουτο και κόρνο, 1980), «Kουαρτέτο εγχόρδων αρ. 2» (opus 21, 1980), «Kύδνεια V -Προσανατολισμοί» (opus 22, για σόλο φλάουτο, 1980), «Κάθαρση» (opus 23, για μεγάλη ορχήστρα, 1981), «5 τύψεις και μία θάλασσα» (opus 24, για πιάνο, 1981), «Laudate Dominum» ("Υμνείτε τον Κύριο", οpus 25, για υψφωνο και εκκλησιαστικό όργανο, 1981), «Κονσέρτο για φλάουτο και ορχήστρα» (opus 26, 1978-81), «Tρίο» (opus 27, για φλάουτο, βιολί και τσέλο, 1982). Από το επόμενο έργο ο συνθέτης σταμάτησε να χαρακτηρίζει τα έργα του με αριθμούς «opus»: «Μεταμόρφωση» (για ορχ., 1982. Πρωτοπαίχτηκε από την ΚΟΘ υπό τον Κ. Τρικολίδη στις 23.5.1983. Παίχτηκε από την ΚΟΑ στις 26.1.1987 με μαέστρο τον Λ. Καρυτινό, έχοντας γνωρίσει και άλλες εκτελέσεις), «Κύδνεια VII» (για φλάουτο και άρπα, 1982. Η λέξη «Κύδνεια» αφορά σε ένα φανταστικό όνομα-δημιούργημα του συνθέτη, που παραπέμπει στο αρχαιοελληνικό κάλλος. Τα σύμβολα Ι, V, VII που τη συνοδεύουν δεν προϋποθέτουν την ύπαρξη και άλλων ενδιάμεσων έργων με τον ίδιο τίτλο, αλλά χαρακτηρίζουν τις διαφορετικές περιόδους σύνθεσης αυτών των έργων), «Λουδία» (για τσέλο, 1982), «Ασκητική» (για μικρή ορχήστρα, 1983), «Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 3» (1983), «Μετάτοπον» (για 15 βιολιά, 1983), «Φως» (για 4 φλογέρες, 1983), «Πρωταρχικά XXI-XXII» (για μικτή χορωδία σε στίχους Πωλ Ελυάρ, 1983), «Τάμα» (για φλάουτο και πιάνο, 1983), "Αναφορές" (για 7 όργανα, 1983), «Αγωνία» (για ορχήστρα, 1983-84. Πρωτοεκτελέστηκε στο «Φεστιβάλ Αθηνών»--27.8.1985--από τη Φιλαρμονική του Πλέβεν υπό τον Γιόκι Νότεφ), «Ανομίες» (για βιολί και πιάνο, 1984), «Κουαρτέτο» (για φλάουτο, βιολί, τσέλο και πιάνο, 1984), «Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 4» (1984), «Εσωτέρα» (για ορχ., 1985. Παραγγελία της ΚΟΘ για τα «2.300 χρόνια της Θεσ/νίκης». Παίχτηκε από την ΚΟΘ στις 5.12.1985 και από την ΚΟΑ στις 31.3.1986 με μαέστρο τον Ά. Μπαλτά), «3 τραγούδια» (για μικτή χορωδία σε ποίηση Νάνου Βαλαωρίτη, 1985), «Intermezzo» (για πιάνο, 1985), "3 τραγούδια" (για χορωδιακά σύνολα, 1986), «Φως Ι» (για φλάουτο, βιολί, βιόλα και κλαρινέτο, 1986), «13 Πανσέληνοι για την απουσία» (για πιάνο, 1986), «Παραδρομές» (για 11 όργανα, 1986), «Απολογία Ι--περί θλίψης» (για 9 όργανα, 1986), «3 τραγούδια» (για μεσόφωνο, τενόρο και μεσόφωνο-τενόρο αντιστοίχως, 1987), «Κονσέρτο για πιάνο και ορχ." (1987), «3 Μουσικές Σκέψεις» (για χορωδίες a cappella, 1987), «Θέμα και παραλλαγές στο δημοτικό τραγούδι <Τρεχαντήρα>» (για πιάνο, 1988), «Απολογία ΙΙ» (για 12 όργανα, 1988), «Νανούρισμα» (για παιδική χορωδία, 1988), «Μινιατούρα» (για σόλο βιολί, 1988), «Ελεγεία» (για κλαρινέτο, κρουστά και ορχήστρα εγχόρδων, 1989), «Μονόγραμμα» (για σόλο βιολί, 1989), «Μονόλογος» (για σόλο κιθάρα, 1990), «5 Μινιατούρες για σόλο φλάουτο» (1991), «Εισαγωγή Mozart» (για ορχ., 1991), «Μπαλάντα» (για 2 πιάνα-8 χέρια ή για 2 πιάνα-4 χέρια, 1991), «Quasi una Sonata» (για σόλο πιάνο, 1992. Πρωτοπαίχτηκε στις 27.8.1992 από τον Μ. Τιρίμο στο «Presteigne International Festival» της Ουαλλίας. Έχει επίσης εκτελεστεί στη Γερμανία και τη Ν. Υόρκη από τη Μ. Αστεριάδου), «Θρήνος» (για μικτή χορωδία, 1992), «Συμφωνία για ορχήστρα δωματίου» (1992. Παραγγελία του ΟΜΜΑ, πρωτοεκτελέστηκε στις 6.3.1993 από το «Divertimento Ensemble» υπό τον Θ. Αντωνίου), «Πρελούδιο για ένα γεμάτο φεγγάρι» (για βιμπράφωνο, 1993), «Σονατίνα» (για φλάουτο και πιάνο, 1993), «Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα δωματίου» (1994. Η Α΄ εκτέλεση έγινε στις 17.1.1996 στην Αθήνα--Ινστιτούτο Γκαίτε--από τη Νάνσυ Mπάργκερστοκ--πρώην Τουφεξή--και επαναλήφθηκε στις 29.2.1996 στη Θεσ/νίκη), «Σονατίνα» (για σόλο βιολί, 1995), «Ανάμεσά μας» (για μικτή χορωδία σε ποίηση Βασ. Παππά, 1995), «Απολογία ΙΙΙ--Εαρινόν γενέθλιον» (για ορχήστρα εγχόρδων, αφιερωμένο στο Α΄ Φεστιβάλ Εδέσσης. Α΄ εκτέλεση, στις 12.5.1995 από την ορχήστρα δωματίου «Pro Musica»), «Απολογία IV--Θερινόν γενέθλιον» (για βιολί, βιόλα και πιάνο, 1996), «Μακεδονική Ραψωδία» (για ορχήστρα, 1996), «Εγκώμιον» (για άλτο ή μπάσο φλάουτο, ψάλτη, χορωδία και αφηγητή, σε κείμενο από από τη Β΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς του Απ. Παύλου, 1996), «Εγκώμιον Ι» (για αφηγητή, υψίφωνο, βαρύτονο και μικρή ορχήστρα, 1996), «Συμφωνία αρ. 1» (1998), «5 μακεδονικά τραγούδια» για χορωδία a cappella (1999), κ.λ.π.
Ο Χρ. Σαμαράς, συνθέτης καταρτισμένος, ευαίσθητος και πνευματώδης, ανήκει αναμφιβόλως στη «Νεορομαντική Avantgarde» και με κάθε έργο του επιδιώκει να «εξορκίσει» την επιτήδευση, που καθημερινά μας εναγκαλίζεται τόσο θανάσιμα...(Για περισσότερα, δες το εμπεριστατωμένο άρθρο του Θ. Ταμβάκου στην Εφημερίδα «Νέοι Αγώνες Ηπείρου», 11.10.1996).
Πηγές
- Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
