Τριάντη-Κυριακίδη Αλεξάνδρα

Από Musipedia

(το γένος Κοτζιά. Αθήνα, 1896-1977). Διεθνούς φήμης καλλιτέχνις του τραγουδιού, που ειδικεύτηκε στην ερμηνεία του γερμανικού κλασικού τραγουδιού (Lied), ενώ ουδέποτε ανέβηκε σε σκηνή Όπερας. Μορφώθηκε μουσικά στο Ωδείο Αθηνών (τάξη μονωδίας Κίμωνος Τριανταφύλλου) και απεφοίτησε το 1921 με το «Χρυσό μετάλλιο» του Ωδείου. Προηγουμένως, το 1920, τραγούδησε ως σολίστ στο «Ρέκβιεμ» του Βέρντι, με τη ΣΟ του Ωδείου υπό τον Α. Μαρσίκ. Τραγούδησε επίσης στην εναρκτήρια παράσταση της «Χορωδίας Αθηνών» (2.2.1922) στο «Στάμπατ Μάτερ» του Περγκολέζι. Κατόπιν πήγε στη Βιέννη και έγινε μαθήτρια τόσο του διακεκριμένου καθηγητή τραγουδιού Φίλιππου Φόρστεν (Forsten) όσο και του διακεκριμένου "Κάμμερζαίνγκερ" Φράντς Στάινερ. Έκανε επίσης μαθήματα με τον Ραουχάιζεν και την εξαίρετη παιδαγωγό του Μονάχου Χέννυ Σαίνερ. Το 1926 άρχισε τις καλλιτεχνικές της εμφανίσεις, αρχικά στη Βιέννη και μετά στα μεγαλύτερα μουσικά κέντρα της Ευρώπης (κυρίως σε Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο,Χάγη,κ.λπ.). Διέπρεψε ως "κατ' εξοχήν" τραγουδίστρια συναυλιών και διακρίθηκε ιδιαιτέρως για τη μουσικότητα και το ευγενές ερμηνευτικό της ύφος (σώζεται δισκογραφία της). Στις συναυλίες της συνεργάστηκε με «κολοσσούς» της παγκόσμιας μπαγκέτας, όπως οι: Δ. Μητρόπουλος, Μέγκελμπεργκ, Πιερ Μοντέ, Καρλ Σούριχτ, κ.ά. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι της αφιέρωσαν τραγούδια τους πολλοί αξιόλογοι συνθέτες, μεταξύ των οποίων και ο «μαιτρ» Τσερεπνίν. Το 1927 επισκέφθηκε την Αθήνα και μετέσχε στις συναυλίες του "Συλλόγου Συναυλιών". Εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο και συνέχισε να διευρύνει το ρεπερτόριό της κάτω από την καθοδήγηση του λαμπρού πιανίστα και μουσικολόγου Μίχαελ Ραουχάιζεν, που συχνά τη συνόδευε στο πιάνο στις περιοδείες της ανά τη Γερμανία. Μεγάλη επιτυχία είχαν τα ντουέτα που τραγούδησε με τη διάσημη Μαρία Ίβογκυν (που υπήρξε επίσης δασκάλα της στο Βερολίνο). Πριν ξεσπάσει ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Τριάντη εγκατέλειψε τη Γερμανία και οι εμφανίσεις της έγιναν σποραδικότερες. Τα χρόνια του Πολέμου και της Κατοχής τα πέρασε στην Ελλάδα, αλλά από το 1948 εμφανίστηκε και πάλι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (καθώς και στην Αθήνα). Αυτές οι εμφανίσεις χρονολογούνται ώς το 1953, οπότε απεφάσισε να εγκαταλείψει το τραγούδι και να αφιερώσει τις δυνάμεις της στη διδασκαλία και την ίδρυση-οργάνωση του Συλλόγου των «Φίλων της Μουσικής», προσφέροντας εθνωφελέστατο έργο. Συνολικά, ταξίδεψε 2 φορές στην Αμερική. Πήρε μέρος στις διεθνείς μουσικές Ολυμπιάδες του Ζαλτσμπουργκ και της Πασαντένα (Καλιφόρνια). Διετέλεσε μέλος του ΔΣ της ΕΛΣ ώς τον θάνατό της. Μεταξύ των μαθήτριών της: η Μαρίνα Κουτούβαλη, η Θωμαΐς Ασλάνογλου (βλ. Κουτούβαλη Μ.), κ.ά. Όμως, εκείνο που θα την αφήσει αξέχαστη στην Ελληνική Ιστορία είναι η καταστατική συμβολή της στην ανέγερση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (βλ.λήμμα). Σύμφωνα με διήγησή της στον γράφοντα, όλα ξεκίνησαν κάποιο βράδυ στην Αθήνα, όταν ο Ροστροπόβιτς (προσκεκλημένος του "Καλλιτεχνικού Γραφείου "Αθηνών") ελλείψει ειδικής αίθουσας έδινε ρεσιτάλ στο θέατρο "Χατζηχρήστου"...Το θέατρο ήταν κατάμεστο και ο ενθουσιασμός των φιλομούσων μεγάλος. Ο "θεός" του παγκόσμιου τσέλου, ανταποκρινόμενος σ’ αυτόν τον ενθουσιασμό άρχισε να παίζει κομμάτια εκτός προγράμματος ("μπις"). Όμως, ενώ ετοιμαζόταν να παίξει το 3ο "μπις", βγαίνει ο θεατρώνης και διακόπτει τη συναυλία λέγοντας "Λυπούμεθα πολύ, αλλά η ώρα πέρασε και το θέατρο δεν διατίθεται άλλο. Τώρα έχει παράσταση!...". Τότε η Τριάντη (που βρισκόταν μεταξύ των ακροατών) στράφηκε προς τον σύζυγό της (τον γνωστό δημοσιογράφο Μιχ. Κυριακίδη) και έδωσε όρκο να εφοδιάσει την πατρίδα της με την κατάλληλη Αίθουσα, ώστε να μην ξανασυμβεί ποτέ επεισόδιο παρόμοιο με το προηγούμενο... Έτσι ίδρυσε τον Σύλλογο "Φίλοι της Μουσικής", ανέλαβε την προεδρία του και διέθεσε όλες τις δυνάμεις της για να κάνει το όραμα πραγματικότητα...Τιμήθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση με τον Χρυσό Σταυρό της Ευποιίας. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1993, τα 2.500 βιβλία της, οι παρτιτούρες, τα σπαρτίτα καθώς και το Αρχείο με τα προγράμματα και τις ηχογραφήσεις της περιήλθαν στη Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» του ΜΜΑ.

Πηγές

• Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001